Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2019

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΣΕΡΒΙΤΟΡΩΝ ΜΑΓΕΙΡΩΝ ΔΕ. 16/9 9:00 - ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ


Πριν από πέντε χρόνια περίπου, με τη λήξη των παρεμβάσεων και της διεκδίκησης δεδουλευμένων, ενσήμων αλλά και  επαναπροσλήψεων συναδέλφων στα μαγαζιά Σαλαντίν και Βοτανοπωλείο, το ΣΣΜ ενημερώθηκε ότι είχε ξεκινήσει προανάκριση για τα αδικήματα  της απόπειρας εκβίασης με απειλή βλάβης της επιχείρησης και ηθικής αυτουργίας στην παραπάνω απόπειρα εναντίον 7 μελών του. Οι μηνυτήριες αναφορές είχαν γίνει από τα αφεντικά του Σαλαντίν και του Βοτανοπωλείου και την υπόθεση είχε αναλάβει τότε το Τμήμα Προστασίας  του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος!

Τον Ιανουάριο του 2014 ξεκίνησε ένας εργατικός αγώνας στο μεζεδοπωλείο Σαλαντίν στον Κεραμεικό, όταν 3 μέλη του σωματείου απολύθηκαν εκδικητικά και διεκδίκησαν την επαναπρόσληψή τους, τα δεδουλευμένα και την πραγματική τους ασφαλιστική κάλυψη. Οι συνάδελφοι, αφού κατέθεσαν καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας, το ΙΚΑ, αλλά και αγωγή στα αστικά δικαστήρια, επέλεξαν να κινηθούν δημόσια και συλλογικά, σε κινηματικά πλαίσια, προκειμένου να κερδίσουν τις νόμιμες διεκδικήσεις τους. Το ΣΣΜ, αλληλέγγυο στα μέλη του, έκανε παρεμβάσεις έξω από το μαγαζί και μοίραζε κείμενα σε εργαζόμενους και κατοίκους του Κεραμεικού. Στα πλαίσια της θεσμικής διάστασής του και μετά από απόφαση της γενικής συνέλευσης του σωματείου, 3 μέλη του Δ.Σ. επικοινώνησαν με τον ιδιοκτήτη του Σαλαντίν, έπειτα από προγραμματισμένο ραντεβού, προκειμένου να υπερασπιστούν τις διεκδικήσεις των συναδέλφων.

Τον Απρίλιο του 2014 απολύθηκε συναδέλφισσά μας από το μαγαζί Βοτανοπωλείο στα Πετράλωνα. Το ΣΣΜ επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον εργοδότη για να εκθέσει τις νόμιμες απαιτήσεις της εργαζόμενης, που αφορούσαν στην πραγματική σχέση εργασίας και όχι σε αυτή που ψευδώς ο εργοδότης είχε δηλώσει. Καθώς το αφεντικό καθυστερούσε σκοπίμως να απαντήσει, η συνάδελφος έκανε καταγγελία στο ΙΚΑ και κίνησε την αυτόφωρη διαδικασία για τη μη καταβολή του Δώρου Πάσχα. Το σωματείο ταυτόχρονα κάλεσε σε παρέμβαση διαμαρτυρίας έξω από το συγκεκριμένο μαγαζί, δείχνοντας την έμπρακτη αλληλεγγύη και τη στήριξή του στην εργαζόμενη.  Η υπόθεση, όσον αφορά τα δεδουλευμένα της,  λύθηκε με εξωδικαστικό συμβιβασμό ανάμεσα στον εργοδότη και την εργαζόμενη, που έλαβε χώρα μία ημέρα πριν το προκαθορισμένο ραντεβού στην Επιθεώρηση Εργασίας. Όπως στην υπόθεση του Βοτανοπωλείου  η εργοδοσία αναγνώρισε τις οφειλές της και κατέβαλε τα χρωστούμενα στη συναδέλφισσα, έτσι και στην περίπτωση του Σαλαντίν οι 3 εργαζόμενοι, μέλη του ΣΣΜ, δικαιώθηκαν δικαστικά και τους αναγνωρίστηκε το ποσό των δεδουλευμένων που διεκδικούσαν.

Παρ’ όλα αυτά, όσο διαρκούσε ο διεκδικητικός αγώνας στο Βοτανοπωλείο, το αφεντικό κατέφυγε στην Ασφάλεια για να δηλώσει ότι απειλείται. Λίγες μέρες αργότερα πέρασε το κατώφλι της ΓΑΔΑ και η «εναλλακτική» εργοδοσία του Σαλαντίν, για να πει με τη σειρά της ότι εκβιάστηκε και απειλήθηκε. Αντί να κινηθεί η αυτόφωρη διαδικασία μετά τις καταθέσεις, να πάει η υπόθεση στον εισαγγελέα και να ενημερωθεί το σωματείο, η Ασφάλεια ανέλαβε για 2 μήνες τουλάχιστον να συλλέξει πληροφορίες για το ΣΣΜ, τις δράσεις του, το καταστατικό, τα γραφεία του και τις δημοσιοποιήσεις του στο διαδίκτυο (στοιχεία της δικογραφίας). Η συνεργασία αυτή, δικαστικού συστήματος και αστυνομίας, καμιά εντύπωση δε μας προκαλεί, αντίθετα αποτελεί ακόμα ένα παράδειγμα, ανάμεσα στα τόσα, που καταδεικνύει το ρόλο της δικαιοσύνης στον καπιταλισμό. Και αυτός δεν είναι άλλος από το να φράζει κάθε εστία αντίστασης και αγώνα, μικρού ή/και μεγάλου, προς παραδειγματισμό των υπολοίπων αφενός και  για τη διαρκή διατήρηση και υπεράσπιση των συμφερόντων κράτους και κεφαλαίου αφετέρου.

Οι αλυσίδες εστίασης, τα «σκληρά» αφεντικά της νύχτας και οι ιδιοκτήτες μεγάλων επιχειρήσεων φαίνεται ότι κατανοούν καλύτερα τον ταξικό τους ρόλο σε αυτές τις διαμάχες, αφού σε δεκάδες περιπτώσεις μέχρι σήμερα δεν επιχείρησαν τη σπίλωση του σωματείου μέσα από τη νομική οδό. Παραδόξως, ήταν τα «εναλλακτικά» αφεντικά -από πιάτσες που παριστάνουν ότι «ευαίσθητα» αφεντικά και εργαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα- αυτά που ξεκίνησαν την προσπάθεια ποινικοποίησης της δράσης του ΣΣΜ.

Σχετικά με την ποινικοποίηση του συνδικαλισμού βάσης υπάρχει διαθέσιμη μπροσούρα, η οποία περιγράφει λεπτομερώς την παραπάνω υπόθεση –καθώς και διάφορες άλλες- και βρίσκεται σε ηλεκτρονική μορφή στη σελίδα της Εργατικής Ομοσπονδίας Βάσης: https://ergova.wordpress.com/
Φαίνεται πως η δράση μας και οι καθημερινοί μας αγώνες ενοχλούν τα αφεντικά του κλάδου, αλλά και τους μηχανισμούς του κράτους. Με την επιδιωκόμενη ποινικοποίηση του ΣΣΜ αφενός ελπίζουν ότι θα μας κάμψουν οικονομικά και θα μας απονομιμοποιήσουν στα μάτια της κοινωνίας και αφετέρου νομίζουν ότι θα φοβηθούμε και θα το ξανασκεφτούμε να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει, δρώντας στο κινηματικό πλαίσιο που μέχρι στιγμής κινούμαστε. Μπορεί να ελπίζουν ότι θα ξεχάσουμε τη μαύρη εργασία, τα απλήρωτά μας μεροκάματα, τις εξευτελιστικές συνθήκες που επικρατούν όχι μόνο στο κλάδο μας, αλλά συνολικά σε όλους τους χώρους δουλειάς. Απέναντι σε όλα αυτά εμείς δηλώνουμε ευθαρσώς ακόμα πιο πεισμένοι και αποφασισμένοι, συλλογικά και οργανωμένα, ότι θα εντείνουμε τον αγώνα μας, μέχρι την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ,
ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ

Οργανωνόμαστε στα Σωματεία Βάσης για να αντισταθούμε στην υποτίμηση των ζωών μας από τα αφεντικά, το κράτος και τους κατασταλτικούς τους μηχανισμούς.

Καλούμε σε συγκέντρωση συμπαράστασης στην εκδίκαση της υπόθεσης,
τη Δευτέρα 16/9/19 στις 9:00 π.μ. κτ. 12 αιθ. 1  στα δικαστήρια της Ευελπίδων.

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2019

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΓΙΑ ΙΟΥΛΗ - ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Η επόμενη συνέλευση (31/7) δεν θα γίνει καθώς και το άνοιγμα της Δευτέρας 29/7. Θα επιστρέψουμε στην εβδομαδιαία μας συνέλευση την Πέμπτη 29/8.

Εργατική παρέμβαση του σωματείου στο μαγαζί "ρίσκο" στα εξάρχεια

Το βράδυ του Σαββάτου 01 Ιουνίου 2019, πραγματοποιήσαμε πορεία στα Εξάρχεια από 100 περίπου άτομα για την απόλυση συναδέλφισσας από το cafe-bar «Ρίσκο» επειδή απαίτησε τα ένσημά τη.

Το κείμενο που μοιράσαμε:

Η Δ. εργαζόταν στο cafe-bar “Ρίσκο”, στα Εξάρχεια, από το 2016 και για σχεδόν 2 χρόνια. Όπως είναι σύνηθες πλέον, από την αρχή δεν της κολλούσαν ένσημα. Το ημερομίσθιο ήταν 25 ευρώ για το 8ωρο και τα δώρα, τα επιδόματα αδείας, τα νυχτερινά κλπ έλαμπαν δια της απουσίας τους. Το 2017 και μετά από διένεξη, ξεκινάει να της κολλάει τρία 3ωρα ανά εβδομάδα ενώ προφανώς οι βάρδιές της ήταν μακρόσυρτες όπως συνηθίζεται στον κλάδο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν η πρώτη εργαζόμενη που πήρε κάποια ένσημα από το συγκεκριμένο αφεντικό. Τον Μάιο του 2018, όταν η Δ. του κάνει κρούση για ολόκληρα ένσημα και για το μισθολογικό, αυτός την απολύει. Έπειτα από καταγγελία της Δ. στην επιθεώρηση εργασίας, το αφεντικό ενώ στην αρχή αρνήθηκε τα πάντα, στη συνέχεια της κατέβαλλε ένα μέρος των δεδουλευμένων της.
Ολοένα και περισσότερα περιστατικά που έρχονται στα αυτιά μας, γίνεται προσπάθεια να δικαιολογηθούν από κάποιους με την υποτιθέμενη “συμφωνία” μεταξύ εργαζόμενου κι εργοδότη για το μισθολογικό, την ασφάλιση κλπ. Κάτι τέτοιο συνέβη κι εδώ. Εμάς, ως εργαζόμενους/ες στον κλάδο, μας απασχολεί το ζήτημα της “συμφωνίας” όπως τίθεται από τα αφεντικά και όπως αναπαράγεται από κάποιους/ες συναδέλφους/ες μας γιατί έχοντας ζήσει την κατάσταση αυτή ουκ ολίγες φορές εκ των έσω, καταλαβαίνουμε πως μόνο για συμφωνία δεν πρόκειται, μιας και δε γίνεται επί ίσοις όροις, δε γίνεται ισότιμα. Έχουμε να κάνουμε με μια εκβιαστική συνθήκη απέναντι στον εργαζόμενο που ουσιαστικά είσαι υποχρεωμένος είτε να συμβιβαστείς με τα ψίχουλα που θεωρούν ότι κοστολογείται η εργασία σου, είτε απλά να κάνεις χώρο για τον επόμενο που θα δεχτεί και να μείνεις πάλι χωρίς δουλειά. Δεν αναγνωρίζουμε καμία ρητορική περί συμφωνιών με αφεντικά. Θέλουμε τα ένσημά μας και την ιατρική μας περίθαλψη, τα δεδουλευμένα μας, τον ελεύθερο χρόνο μας.
Ως Σ.Σ.Μ., στην περίπτωση του Ρίσκο βλέπουμε άλλο ένα αφεντικό. Και αξίζει να σημειωθεί πως το εν λόγω αφεντικό, σε κείμενό του σε κινηματικά μέσα καθώς και σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναφέρει το Σ.Σ.Μ. Και συγκεκριμένα πως δεν δέχτηκε κάποια κρούση από αυτό, απαξιώνοντας έτσι τον προσωπικό αγώνα της Δ. Δεν κατέχουμε τον ρόλο της επιθεώρησης ή κάποιου ελεγκτικού μηχανισμού, και ο ατομικός αγώνας κάθε εργαζόμενου είναι πάντα η αρχή. Στηρίζουμε αμετάκλητα τον αγώνα της Δ. και κάθε εργαζόμενου.
Σε αρκετές περιπτώσεις εναλλακτικών πιατσών, όπως συνέβη και σε αυτήν του "Ρίσκο", τα αφεντικά, αν και είναι αφεντικά, βρίσκουν πάτημα και φαίνεται να προσπαθούν κάπως να βγάλουν παραέξω έναν “αντικρατικό” λόγο. Είναι πρωτοφανές για αυτούς να τους αποκαλούν αφεντικά. Χλευάζουν όταν διεκδικούμε τα ένσημά μας και τα δεδουλευμένα μας. Χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία για να μην κολλάνε ένσημα το ότι είναι συνδιαλλαγή με το κράτος. Ξεπλένουν το όνομά τους επικαλούμενοι τον “αναρχικό χώρο”. Συμμετέχουν σε κινηματικές διαδικασίες κι εγχειρήματα και σε αυτοοργανωμένες ομάδες. Επιπλέον, διάφορα άτομα που συμμετέχουν στον χώρο κάνουν πλάτες σε τέτοιου είδους αφεντικά ή κρατούν ουδέτερη στάση ή ακόμα κι οι ίδιες οι εργαζόμενες/οι που συνεχίζουν να εργάζονται στο εναλλακτικό μαγαζί καταντάνε να παίρνουν το μέρος του αφεντικού αντί των συναδέλφων τους για να κερδίσουν την εύνοιά του. Κάθε τέτοια λογική πρέπει να κοπεί από τη ρίζα. Δε θα ανεχόμαστε αυτά τα άτομα ανάμεσά μας. Μας χωρίζουν έτη φωτός ταξικά και είναι ακόμα και προσβολή να θεωρούν ότι είμαστε ένα και το αυτό. Από τη στιγμή που κάποιος ή κάποια γίνει αφεντικό, έχει πάρει θέση στον ταξικό πόλεμο. Δεν κάνουμε τις πλάτες σε κανένα μαγαζάκι επειδή το “έντυσαν” μαυροκόκκινο και η συνθήκη του να είσαι αφεντικό δεν ξεπλένεται ούτε με φασέικα αυτοκολλητάκια, ούτε με οτιδήποτε άλλο χρησιμοποιήσεις για να πετύχεις αυτήν την “Εξαρχειώτικη” αισθητική. Δε δεχόμαστε τη χρήση των εργαλείων μας για τον εξευγενισμό οποιουδήποτε αφεντικού που εκμεταλλεύεται την υπεραξία μας. Αναρχικός και αφεντικό δεν γίνεται.
Τα εναλλακτικά αφεντικά μας πλασάρουν ένα “χαλαρό” εργασιακό κλίμα όπου είναι cool να πας για δουλειά με τη φορμίτσα σου. Ουσιαστικά, όμως, είναι άλλο ένα εργαλείο των αφεντικών για να μοστράρουν και να πουλήσουν το προϊόν τους μαζί με τον “αραγματικό” χαρακτήρα του μαγαζιού. Εμείς, που έχουμε εργαστεί στον επισιτισμό και συγκεκριμένα σε εναλλακτικομάγαζα, αφ' ενός δεν αναγνωρίζουμε σε κανένα επίπεδο κάποια χαλαρότητα, αφού οι ρυθμοί έντασης της εργασίας είναι τέτοιοι που μας τσακίζουν τα σώματα, τα νεύρα, τα μυαλά και την ψυχολογία μας και αφετέρου, αναρωτιόμαστε αυτή η πλασαρισμένη χαλαρότητα πόσο απέχει από την επιβεβλημένη κανονικότητα; Στα εναλλακτικομάγαζα τα αφεντικά δεν προσλαμβάνουν άτομα με σαφή ηλικιακά, φυλετικά, έμφυλα κριτήρια και με όρους απόδοσης; Θα δέχονταν τα εναλλακτικά αφεντικά να εργαστούν άτομα με “αρρενωπά” χαρακτηριστικά ντυμένα με φόρεμα π.χ.; Θα δέχονταν τα εναλλακτικά αφεντικά να εργαστούν άτομα με κάποια μορφή αναπηρίας; Πόσο εύκολα βρίσκεις δουλειά μετά τα 30 ακόμα και στα εναλλακτικομάγαζα; Στην ουσία, λοιπόν, το χαλαρό κλίμα προφανώς και δε θα μπορούσε να σχετίζεται με τα άτομα που εργάζονται, αλλά με τα άτομα που καταναλώνουν. Χτίζεται, δηλαδή, ένα φασέικο πελατολόγιο, που υπάρχει μια χαλαρή ατμόσφαιρα με μουσικούλα, να πιει κι ο τουρίστας έτσι “αγωνιστικά” το καφεδάκι του για να ζήσει τον μύθο του στα Εξάρχεια. Κι αν ακόμα κι αυτά δε σε αφήσουν να κάνεις τα στραβά μάτια στα ένσημα που δεν κολλήθηκαν ποτέ και στους πενιχρούς μισθούς...
...τα άτομα από τον κύκλο του αφεντικού του "Ρίσκο", θα σε αρχίσουν στις απειλές. Εσένα, την εργαζόμενη και τους συντρόφους που τόλμησαν να πάρουν το μέρος σου. Εμείς απαντάμε με συλλογικό αγώνα. Δε θα αφήσουμε καμία απειλή αναπάντητη.
Κανένα "Ρίσκο", κανένα "Απ' Αλλού", κανέναν "Ξενομπάτη", κανένα "Αλεξανδρινό". Δε θα κάνουμε τις πλάτες σε κανένα μαγαζάκι επειδή μοστράρεται ως κάτι κοντινό σε εμάς ως ατομικότητες. Ως άτομα που δρούμε με όρους αυτοοργάνωσης και αντιεξουσίας, οφείλουμε να μην αφήνουμε έδαφος στα αφεντικά διεκδικώντας συνεχώς καλύτερους όρους δουλειάς. Να καταργήσουμε τους ρόλους αφεντικού-εργαζόμενου για μια αταξική κοινωνία, για την καταστροφή του εξουσιαστικού πολιτισμού.
ΤΖΑΜΠΑ ΔΕ ΔΟΥΛΕΨΑΜΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ.
ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ,
ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΚΑΙ ΚΛΩΤΣΙΕΣ ΣΤ' ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΡΙΣΚΟ.

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων
Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2019

Εργατική νίκη στο μαγαζί Piccadilly

Η συνάδελφος Μ. , μέλος του σωματείου είχε απολυθεί από το μαγαζί piccadilly  στην Αγία Παρασκευή καθώς διεκδίκησε τα νόμιμα δεδουλευμένα της , που προέκυπταν από νυχτερινά , Κυριακές , δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα επιδόματα καλοκαιριού και αργίας καθώς και τα ένσημα που δεν είχαν κολληθεί . Μετά την απόλυση της προσέφυγε στην επιθεώρηση εργασίας  μαζί με το σωματείο διεκδίκησε από τα αφεντικά του piccadilly  να της καταβληθούν τα χρωστούμενα . Η νικηφόρα έκβαση του αγώνα της Μ και του σωματείου ευελπιστούμε να αλλάξει τη συμπεριφορά της εργοδοσίας του μαγαζιού και να μην καταπατά τα εργασιακά δικαιώματα , ώστε να μην χρειαστεί να επανέλθουμε στο μέλλον .  

Στη παρούσα συγκυρία που τα αφεντικά απαιτούν να δουλεύουμε περισσότερο με λιγότερα χρήματα δε πτοούμαστε , οργανωνόμαστε με τους συνάδελφους μας στους χώρους εργασίας και στα σωματεία βάσης και διεκδικούμε τα αυτονόητα . Πλήρης ασφάλιση , καταβολή προσαυξήσεων επιδομάτων και δώρων και μισθό σύμφωνα με τις ανάγκες μας . 

                             ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ - ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΑΤΣΑ

Κυριακή, 28 Απριλίου 2019

Αλλαγή ημέρας επόμενης συνέλευσης Πέμπτη 2/5/19

Λόγω πρωτομαγιάς είπαμε να μεταφέρουμε τη συνέλευση της Τετάρτης την Πέμπτη στις 17:00.

Πρωτομαγιά

Την Τετάρτη μαζευόμαστε στις 10:00 στο σωματείο να φτιάξουμε τους καφέδες μας  και στις 11:00 βρισκόμαστε στο Μουσείο για να κατέβουμε στην πορεία.


-ούτε εργάτριες ούτε πελάτες τη μέρα της απεργίας-