Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2019

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΓΙΑ ΙΟΥΛΗ - ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Η επόμενη συνέλευση (31/7) δεν θα γίνει καθώς και το άνοιγμα της Δευτέρας 29/7. Θα επιστρέψουμε στην εβδομαδιαία μας συνέλευση την Πέμπτη 29/8.

Εργατική παρέμβαση του σωματείου στο μαγαζί "ρίσκο" στα εξάρχεια

Το βράδυ του Σαββάτου 01 Ιουνίου 2019, πραγματοποιήσαμε πορεία στα Εξάρχεια από 100 περίπου άτομα για την απόλυση συναδέλφισσας από το cafe-bar «Ρίσκο» επειδή απαίτησε τα ένσημά τη.

Το κείμενο που μοιράσαμε:

Η Δ. εργαζόταν στο cafe-bar “Ρίσκο”, στα Εξάρχεια, από το 2016 και για σχεδόν 2 χρόνια. Όπως είναι σύνηθες πλέον, από την αρχή δεν της κολλούσαν ένσημα. Το ημερομίσθιο ήταν 25 ευρώ για το 8ωρο και τα δώρα, τα επιδόματα αδείας, τα νυχτερινά κλπ έλαμπαν δια της απουσίας τους. Το 2017 και μετά από διένεξη, ξεκινάει να της κολλάει τρία 3ωρα ανά εβδομάδα ενώ προφανώς οι βάρδιές της ήταν μακρόσυρτες όπως συνηθίζεται στον κλάδο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν η πρώτη εργαζόμενη που πήρε κάποια ένσημα από το συγκεκριμένο αφεντικό. Τον Μάιο του 2018, όταν η Δ. του κάνει κρούση για ολόκληρα ένσημα και για το μισθολογικό, αυτός την απολύει. Έπειτα από καταγγελία της Δ. στην επιθεώρηση εργασίας, το αφεντικό ενώ στην αρχή αρνήθηκε τα πάντα, στη συνέχεια της κατέβαλλε ένα μέρος των δεδουλευμένων της.
Ολοένα και περισσότερα περιστατικά που έρχονται στα αυτιά μας, γίνεται προσπάθεια να δικαιολογηθούν από κάποιους με την υποτιθέμενη “συμφωνία” μεταξύ εργαζόμενου κι εργοδότη για το μισθολογικό, την ασφάλιση κλπ. Κάτι τέτοιο συνέβη κι εδώ. Εμάς, ως εργαζόμενους/ες στον κλάδο, μας απασχολεί το ζήτημα της “συμφωνίας” όπως τίθεται από τα αφεντικά και όπως αναπαράγεται από κάποιους/ες συναδέλφους/ες μας γιατί έχοντας ζήσει την κατάσταση αυτή ουκ ολίγες φορές εκ των έσω, καταλαβαίνουμε πως μόνο για συμφωνία δεν πρόκειται, μιας και δε γίνεται επί ίσοις όροις, δε γίνεται ισότιμα. Έχουμε να κάνουμε με μια εκβιαστική συνθήκη απέναντι στον εργαζόμενο που ουσιαστικά είσαι υποχρεωμένος είτε να συμβιβαστείς με τα ψίχουλα που θεωρούν ότι κοστολογείται η εργασία σου, είτε απλά να κάνεις χώρο για τον επόμενο που θα δεχτεί και να μείνεις πάλι χωρίς δουλειά. Δεν αναγνωρίζουμε καμία ρητορική περί συμφωνιών με αφεντικά. Θέλουμε τα ένσημά μας και την ιατρική μας περίθαλψη, τα δεδουλευμένα μας, τον ελεύθερο χρόνο μας.
Ως Σ.Σ.Μ., στην περίπτωση του Ρίσκο βλέπουμε άλλο ένα αφεντικό. Και αξίζει να σημειωθεί πως το εν λόγω αφεντικό, σε κείμενό του σε κινηματικά μέσα καθώς και σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναφέρει το Σ.Σ.Μ. Και συγκεκριμένα πως δεν δέχτηκε κάποια κρούση από αυτό, απαξιώνοντας έτσι τον προσωπικό αγώνα της Δ. Δεν κατέχουμε τον ρόλο της επιθεώρησης ή κάποιου ελεγκτικού μηχανισμού, και ο ατομικός αγώνας κάθε εργαζόμενου είναι πάντα η αρχή. Στηρίζουμε αμετάκλητα τον αγώνα της Δ. και κάθε εργαζόμενου.
Σε αρκετές περιπτώσεις εναλλακτικών πιατσών, όπως συνέβη και σε αυτήν του "Ρίσκο", τα αφεντικά, αν και είναι αφεντικά, βρίσκουν πάτημα και φαίνεται να προσπαθούν κάπως να βγάλουν παραέξω έναν “αντικρατικό” λόγο. Είναι πρωτοφανές για αυτούς να τους αποκαλούν αφεντικά. Χλευάζουν όταν διεκδικούμε τα ένσημά μας και τα δεδουλευμένα μας. Χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία για να μην κολλάνε ένσημα το ότι είναι συνδιαλλαγή με το κράτος. Ξεπλένουν το όνομά τους επικαλούμενοι τον “αναρχικό χώρο”. Συμμετέχουν σε κινηματικές διαδικασίες κι εγχειρήματα και σε αυτοοργανωμένες ομάδες. Επιπλέον, διάφορα άτομα που συμμετέχουν στον χώρο κάνουν πλάτες σε τέτοιου είδους αφεντικά ή κρατούν ουδέτερη στάση ή ακόμα κι οι ίδιες οι εργαζόμενες/οι που συνεχίζουν να εργάζονται στο εναλλακτικό μαγαζί καταντάνε να παίρνουν το μέρος του αφεντικού αντί των συναδέλφων τους για να κερδίσουν την εύνοιά του. Κάθε τέτοια λογική πρέπει να κοπεί από τη ρίζα. Δε θα ανεχόμαστε αυτά τα άτομα ανάμεσά μας. Μας χωρίζουν έτη φωτός ταξικά και είναι ακόμα και προσβολή να θεωρούν ότι είμαστε ένα και το αυτό. Από τη στιγμή που κάποιος ή κάποια γίνει αφεντικό, έχει πάρει θέση στον ταξικό πόλεμο. Δεν κάνουμε τις πλάτες σε κανένα μαγαζάκι επειδή το “έντυσαν” μαυροκόκκινο και η συνθήκη του να είσαι αφεντικό δεν ξεπλένεται ούτε με φασέικα αυτοκολλητάκια, ούτε με οτιδήποτε άλλο χρησιμοποιήσεις για να πετύχεις αυτήν την “Εξαρχειώτικη” αισθητική. Δε δεχόμαστε τη χρήση των εργαλείων μας για τον εξευγενισμό οποιουδήποτε αφεντικού που εκμεταλλεύεται την υπεραξία μας. Αναρχικός και αφεντικό δεν γίνεται.
Τα εναλλακτικά αφεντικά μας πλασάρουν ένα “χαλαρό” εργασιακό κλίμα όπου είναι cool να πας για δουλειά με τη φορμίτσα σου. Ουσιαστικά, όμως, είναι άλλο ένα εργαλείο των αφεντικών για να μοστράρουν και να πουλήσουν το προϊόν τους μαζί με τον “αραγματικό” χαρακτήρα του μαγαζιού. Εμείς, που έχουμε εργαστεί στον επισιτισμό και συγκεκριμένα σε εναλλακτικομάγαζα, αφ' ενός δεν αναγνωρίζουμε σε κανένα επίπεδο κάποια χαλαρότητα, αφού οι ρυθμοί έντασης της εργασίας είναι τέτοιοι που μας τσακίζουν τα σώματα, τα νεύρα, τα μυαλά και την ψυχολογία μας και αφετέρου, αναρωτιόμαστε αυτή η πλασαρισμένη χαλαρότητα πόσο απέχει από την επιβεβλημένη κανονικότητα; Στα εναλλακτικομάγαζα τα αφεντικά δεν προσλαμβάνουν άτομα με σαφή ηλικιακά, φυλετικά, έμφυλα κριτήρια και με όρους απόδοσης; Θα δέχονταν τα εναλλακτικά αφεντικά να εργαστούν άτομα με “αρρενωπά” χαρακτηριστικά ντυμένα με φόρεμα π.χ.; Θα δέχονταν τα εναλλακτικά αφεντικά να εργαστούν άτομα με κάποια μορφή αναπηρίας; Πόσο εύκολα βρίσκεις δουλειά μετά τα 30 ακόμα και στα εναλλακτικομάγαζα; Στην ουσία, λοιπόν, το χαλαρό κλίμα προφανώς και δε θα μπορούσε να σχετίζεται με τα άτομα που εργάζονται, αλλά με τα άτομα που καταναλώνουν. Χτίζεται, δηλαδή, ένα φασέικο πελατολόγιο, που υπάρχει μια χαλαρή ατμόσφαιρα με μουσικούλα, να πιει κι ο τουρίστας έτσι “αγωνιστικά” το καφεδάκι του για να ζήσει τον μύθο του στα Εξάρχεια. Κι αν ακόμα κι αυτά δε σε αφήσουν να κάνεις τα στραβά μάτια στα ένσημα που δεν κολλήθηκαν ποτέ και στους πενιχρούς μισθούς...
...τα άτομα από τον κύκλο του αφεντικού του "Ρίσκο", θα σε αρχίσουν στις απειλές. Εσένα, την εργαζόμενη και τους συντρόφους που τόλμησαν να πάρουν το μέρος σου. Εμείς απαντάμε με συλλογικό αγώνα. Δε θα αφήσουμε καμία απειλή αναπάντητη.
Κανένα "Ρίσκο", κανένα "Απ' Αλλού", κανέναν "Ξενομπάτη", κανένα "Αλεξανδρινό". Δε θα κάνουμε τις πλάτες σε κανένα μαγαζάκι επειδή μοστράρεται ως κάτι κοντινό σε εμάς ως ατομικότητες. Ως άτομα που δρούμε με όρους αυτοοργάνωσης και αντιεξουσίας, οφείλουμε να μην αφήνουμε έδαφος στα αφεντικά διεκδικώντας συνεχώς καλύτερους όρους δουλειάς. Να καταργήσουμε τους ρόλους αφεντικού-εργαζόμενου για μια αταξική κοινωνία, για την καταστροφή του εξουσιαστικού πολιτισμού.
ΤΖΑΜΠΑ ΔΕ ΔΟΥΛΕΨΑΜΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ.
ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ,
ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΚΑΙ ΚΛΩΤΣΙΕΣ ΣΤ' ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΡΙΣΚΟ.

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων
Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2019

Εργατική νίκη στο μαγαζί Piccadilly

Η συνάδελφος Μ. , μέλος του σωματείου είχε απολυθεί από το μαγαζί piccadilly  στην Αγία Παρασκευή καθώς διεκδίκησε τα νόμιμα δεδουλευμένα της , που προέκυπταν από νυχτερινά , Κυριακές , δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα επιδόματα καλοκαιριού και αργίας καθώς και τα ένσημα που δεν είχαν κολληθεί . Μετά την απόλυση της προσέφυγε στην επιθεώρηση εργασίας  μαζί με το σωματείο διεκδίκησε από τα αφεντικά του piccadilly  να της καταβληθούν τα χρωστούμενα . Η νικηφόρα έκβαση του αγώνα της Μ και του σωματείου ευελπιστούμε να αλλάξει τη συμπεριφορά της εργοδοσίας του μαγαζιού και να μην καταπατά τα εργασιακά δικαιώματα , ώστε να μην χρειαστεί να επανέλθουμε στο μέλλον .  

Στη παρούσα συγκυρία που τα αφεντικά απαιτούν να δουλεύουμε περισσότερο με λιγότερα χρήματα δε πτοούμαστε , οργανωνόμαστε με τους συνάδελφους μας στους χώρους εργασίας και στα σωματεία βάσης και διεκδικούμε τα αυτονόητα . Πλήρης ασφάλιση , καταβολή προσαυξήσεων επιδομάτων και δώρων και μισθό σύμφωνα με τις ανάγκες μας . 

                             ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ - ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΑΤΣΑ

Κυριακή, 28 Απριλίου 2019

Αλλαγή ημέρας επόμενης συνέλευσης Πέμπτη 2/5/19

Λόγω πρωτομαγιάς είπαμε να μεταφέρουμε τη συνέλευση της Τετάρτης την Πέμπτη στις 17:00.

Πρωτομαγιά

Την Τετάρτη μαζευόμαστε στις 10:00 στο σωματείο να φτιάξουμε τους καφέδες μας  και στις 11:00 βρισκόμαστε στο Μουσείο για να κατέβουμε στην πορεία.


-ούτε εργάτριες ούτε πελάτες τη μέρα της απεργίας-

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

PARTY ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΣΑΒ. 16/2

το Σάββατο 16/3 και ώρα 22.30 το σωματείο μας διοργανώνει πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης του ταμείου αλλά και κάλυψης δικαστικών εξόδων που τρέχουν ήδη.θα χαρούμε να σας δούμε λοιπόν στο στέκι πέρασμα(ζωοδόχου πηγής και ισαύρων-Εξάρχεια)






Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

Παρέμβαση του σωματείου στο μαγαζί "Απ΄αλλού"


Την Παρασκευή 22/2 πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στο μαγαζί "Απ΄αλλού" στα εξάρχεια με τη συμμετοχή πολλών αλληλέγγυων, ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε.






ΙΣΤΟΡΙΕΣ “ΑΠ’ΑΛΛΟΥ”

ΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ, ΜΙΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΒΛΑΠΤΙΚΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ

Η ιστορία των συναδελφισσών μας Ν.Α., Ν.Σ. και Μ.Κ. στο ταχυφαγείο Απ’ Αλλού στα Εξάρχεια δεν διαφέρει και πολύ από την πραγματικότητα που όλοι και όλες μας έχουμε βιώσει κάποια στιγμή στον κλάδο του επισιτισμού. Είχαν υπογράψει τις “γνωστές” εικονικές συμβάσεις της ημιαπασχόλησης, που δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές ώρες εργασίας και που τα αφεντικά μας αναγκάζουν να υπογράφουμε, πατώντας πάνω στην ανάγκη μας για δουλειά, πλασάροντάς το μάλιστα ως «συμφωνία» που μας συμφέρει. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ξεκάθαρο εκβιασμό που συμφέρει μόνο τα αφεντικά, καθώς έτσι μπορούν να εμφανίσουν μειωμένα έσοδα, αντίστοιχα έξοδα, κερδίζοντας φορολογικές ελαφρύνσεις, γλιτώνοντας τις ασφαλιστικές εισφορές και έτσι γεμίζουν ανενόχλητοι τα ταμεία τους με μαύρο χρήμα. Οι εργαζόμενοι από την άλλη μένουν εκτεθειμένοι π.χ. σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος ή άδειας ασθενείας, μητρότητας κτλ. και παίρνουν κουτσουρεμένα τα δώρα και τα επιδόματα. Υπό αυτές τις συνθήκες οι συναδέλφισσές μας και μέλη του σωματείου «συμφώνησαν» στην υποδηλωμένη εργασία, ενώ το αφεντικό Χ. Χαλβατζόγλου με τη διαλεκτική του “εγώ το κάνω για σας” με θράσος αυτοπροβάλλεται ως γενναιόδωρος προς τους εργαζόμενους.
Η Μ.Κ. εργάζεται στην επιχείρηση Απ’ Αλλού ως βοηθός μάγειρα από τον Μάρτιο του 2016, αρχικά αδήλωτη, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2016 υπέγραψε την εικονική αυτή σύμβαση. Και ενώ είχε ήδη διεκδικήσει από το αφεντικό την πλήρη ασφάλισή της, χωρίς βέβαια αποτέλεσμα, τον Σεμπτέμβριο του 2017 έμεινε έγκυος και εξαιτίας μιας σοβαρής επιπλοκής στην εγκυμοσύνη της αναγκάστηκε να πάρει μακροχρόνιες αναρρωτικές άδειες, μέχρι και την στιγμή των αδειών κυοφορίας/λοχείας του ΕΦΚΑ και την άδεια μητρότητας του ΟΑΕΔ. Εάν η συναδέλφισσα είχε πλήρη ασφάλιση, θα είχε και μια αξιοπρεπή επιβίωση όχι μόνο για εκείνη αλλά και για το βρέφος της, όμως τα ποσά που έλαβε από τους κρατικούς φορείς ήταν ελάχιστα, καθώς υπολογίστηκαν σύμφωνα με την σύμβαση που είχε “συμφωνήσει” με το αφεντικό της. Η συναδέλφισσα διεκδικεί τα πραγματικά ποσά των Δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, επιδόματα αδείας, την ορθή τακτοποίηση των ενσήμων της και σε δεύτερο επίπεδο τα πραγματικά ποσά που θα έπρεπε να λάβει καθ’ όλο το διάστημα των αδειών της.
Η Ν.Α. ξεκίνησε να δουλεύει στο Απ’αλλού  ως βοηθός μάγειρα από τον Σεπτέμβριο του 2017, αλλά υπέγραψε σύμβαση αρκετούς μήνες αργότερα. Η συναδέλφισσα Ν.Σ. υπέγραψε και αυτή αντίστοιχη εικονική σύμβαση τον Δεκέμβρη του 2018. Και οι δύο αντιλήφθηκαν ότι στην επιχείρηση το αφεντικό καλλιεργούσε ένα «οικογενειακό» κλίμα. Λίγο πριν την επιστροφή της Μ.Κ. στην εργασία μετά τη λήξη της άδειας μητρότητας, και ενώ τον είχε ενημερώσει ότι διεκδικεί όσα πραγματικά της αναλογούν, το «οικογενειακό» κλίμα απέδωσε καρπούς, καθώς το αφεντικό το χρησιμοποίησε για να καλλιεργήσει στους υπόλοιπους εργαζόμενους εχθρικό κλίμα απέναντί της, διαδίδοντας ψευδώς ότι του ζητάει παράλογα ποσά και προβάλλοντάς την ως «απειλή» για την επιχείρηση (και άρα και για τους ίδιους). Αποκορύφωμα αυτής του της προσπάθειας ήταν ένα «μίτινγκ» που κάλεσε, με μοναδικό σκοπό να τη διαβάλει. Οι Ν.Α. και Ν.Σ. ήταν οι μόνες που αντέδρασαν και αποχώρησαν από το «μίτινγκ», ενώ οι υπόλοιποι εργαζόμενοι παρέμειναν.
Στις 19/01/19 το σωματείο μας πραγματοποίησε ενημερωτικό μοίρασμα στην περιοχή των Εξαρχείων σχετικά με την υπόθεση της Μ.Κ. με κατάληξη στο Απ’αλλού. Η αντίδραση του Χαλβατζόγλου ήταν να αρχίσει να της στέλνει εξώδικα, ενώ την ίδια περίοδο φρόντισε να τροποποιήσει τις συμβάσεις όλων των εργαζομένων, ώστε να αντικατοπτρίζουν τις πραγματικές ώρες εργασίας τους, για να είναι καλυμμένος σε τυχόν έλεγχο από το ΣΕΠΕ και το ΙΚΑ. Η τροποποίηση αυτή συνοδευόταν από την υπόσχεση ότι θα διατηρηθεί ίδιος ο μισθός (κατώτατος συν εξτρά μαύρες αποδοχές). Λίγες μέρες αργότερα, αθέτησε αυτή του την απόφαση και οι αποδοχές ήταν πλέον ο βασικός μισθός χωρίς μαύρες αποδοχές με την δικαιολογία ότι “δεν βγαίνει”, ρίχνοντας την ευθύνη στις διεκδικήσεις της Μ.Κ. Στην πραγματικότητα, με απλή αριθμητική προκύπτει πως η αναπροσαρμογή αυτή του μισθού έρχεται στο αφεντικό μία ή άλλη και το ότι “δεν βγαίνει” σημαίνει ότι ίσως μειωθεί λίγο το μαύρο κέρδος του και θα πειραχτεί η καλομαθημένη τσέπη του. Η μείωση των αποδοχών προκάλεσε τον θυμό των υπόλοιπων εργαζομένων, που τον προσωποποίησαν στις 3 συναδέλφισσες του σωματείου, τις κατηγόρησαν που υπερασπίστηκαν τα αυτονόητα και συσπειρώθηκαν επιδεικτικά στο πλευρό του αφεντικού.
Η Ν.Σ. την επόμενη μέρα της παρέμβασης του σωματείου, μπήκε σε ένα χώρο εργασίας που λέγοντας καλημέρα όλοι οι συνάδελφοι της γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη και αρνούνταν να της μιλήσουν ακόμα και για να “βγει “ η δουλειά. Αυτό που ακολούθησε τις επόμενες μέρες μόνο ως κανιβαλισμός μπορεί να χαρακτηριστεί. Λεκτικές επιθέσεις, τραμπουκισμοί και παθητικοεπιθετικές συμπεριφορές σε όλη τη βάρδια, καθιστώντας το κλίμα επίτηδες ανυπόφορο. Πολλές από αυτές τις επιθέσεις έλαβαν χώρα μπροστά στο αφεντικό , που δεν έπαιρνε θέση τρίβοντας τα χέρια του από ικανοποίηση, καθώς οι υπάλληλοί του μια χαρά θα ξεσκαρτάριζαν την επιχείρηση από τυχόν συνδικαλιστές.
Η Μ.Κ. επέστρεψε στο Απ’ Αλλού σε άλλο πόστο, ενώ παρά τις διεκδικήσεις της για πλήρη ασφάλιση έμεινε η μόνη που δεν εργάζεται με 6ωρo, όπως συνέβαινε από την αρχή της εργασίας της. Λίγες μέρες αργότερα, η  Ν.Α. ενημερώθηκε από το αφεντικό για μείωση των ωρών εργασίας της. Η ίδια του δήλωσε ότι αρνείται οποιαδήποτε τροποποίηση στην σύμβασή της και έτσι της ανακοινώθηκε ότι απολύεται. Μία απόλυση εκδικητική, η οποία έγινε ξεκάθαρα προς παραδειγματισμό για όσους δεν είναι με το μέρος του. Η Ν.Α. έχει προχωρήσει σε καταγγελία στο ΣΕΠΕ για εκδικητική απόλυση και διαφορές δώρων, αδειών και ενσήμων. Η Ν.Σ. μετά από επανειλημμένες σκηνές κανιβαλισμού και παραλογισμού από τους υπόλοιπους εργαζόμενους εξαναγκάστηκε σε παραίτηση.

Ας μάθουν λοιπόν στην πιάτσα των Εξαρχείων και σε κάθε πιάτσα ότι υπάρχουν εργάτριες που δεν κοστολογούν την αξιοπρέπειά τους, πόσο μάλλον για 5 ευρώ την ώρα και μαύρα.

Και οι τρεις συναδέλφισσες έχουν κάνει καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας και διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους. Εμείς ως Σ.Σ.Μ. είμαστε δίπλα στον αγώνα τους, ενάντια στις εκδικητικές απολύσεις, εξωθήσεις σε παραίτηση και βλαπτικές μεταβολές στις συμβάσεις εργασίας. Απαιτούμε την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων και των ενσήμων που διεκδικούν.



ΚΑΜΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ (ΜΗΤΕΡΑ) ΜΟΝΗ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ



ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ
                                         ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019

Ανακοίνωση του σωματείου για τον αγώνα συναδέλφισσάς μας στο το μαγαζί "απ'αλλου" στα Εξάρχεια

ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ «ΑΠ’ ΑΛΛΟΥ»

Η συναδέλφισσα Μ.Κ. ξεκίνησε να εργάζεται στο ταχυφαγείο «Απ’ αλλού» στα Εξάρχεια ως βοηθός μάγειρα από τον Μάρτιο του 2016, δηλαδή λίγους μήνες μετά το άνοιγμα της εν λόγω επιχείρησης. Η Μ.Κ. υπήρξε η πρώτη υπάλληλος της επιχείρησης και για αρκετό διάστημα συνυπήρχε εργασιακά με το αφεντικό και κυρίως με τη γυναίκα του, μέσα σε ένα κλίμα “φιλικό” και “συνεργατικό”, χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των “εναλλακτικών” αφεντικών που συναντάμε σε τοπικά καφέ, σε μπαρ, σε ταχυφαγεία, σε εστιατόρια και ταβέρνες. Αργότερα, οι απαιτήσεις της επιχείρησης αυξήθηκαν και ο εργοδότης άρχισε να προσλαμβάνει διαρκώς άτομα. Το καθεστώς προσλήψεων γνώριμο σε όλες και όλους εμάς που εργαζόμαστε στον κλάδο του επισιτισμού. Ή θα δουλεύεις ασφαλισμένη/ος αλλά θα είσαι χαμηλόμισθη/ος ή θα είσαι ημιασφαλισμένη/ος με ένα μεγαλύτερο μεροκάματο. Έτσι, και η Μ.Κ. υπέγραψε μια σύμβαση που εξυπηρετεί αποκλειστικά τις ανάγκες των αφεντικών και δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές συνθήκες εργασίας. Ανασφάλιστες ώρες και εξτρά ικανοποιητική αμοιβή πέραν του δηλωμένου ημερομισθίου, η οποία στο συγκεκριμένο μαγαζί είναι αρκετή ώστε να “συντηρεί” τις φιλικές σχέσεις με τους εργαζόμενους και να ανταλλάσει την σιωπή τους για τα νόμιμα εργασιακά δικαιώματα τους, με αποτέλεσμα να θησαυρίζει το αφεντικό.
Τον Ιανουάριο του 2017 έγινε η πρώτη σύγκρουση της Μ.Κ. με τα αφεντικά της, όταν τους έθεσε το ζήτημα των ανασφάλιστων ωρών εργασίας. Το κλίμα έπαψε να είναι “φιλικό” προς αυτήν. Έκτοτε, αποτέλεσε μέλος του Σωματείου μας γνωστοποιώντας οτιδήποτε σχετίζεται με το «Απ’ αλλού». Τον Σεμπτέβρη του 2017 η Μ.Κ. έμεινε έγκυος και εξαιτίας μιας σοβαρής επιπλοκής στην εγκυμοσύνη της αναγκάστηκε να παίρνει αναρρωτικές άδειες μέχρι και την ημέρα της νόμιμης άδειας κύησης και τοκετού/λοχείας του ΕΦΚΑ, αλλά και των ειδικών παροχών μητρότητας του ΟΑΕΔ, της άδειας δηλαδή η οποία υφίσταται έως τις 28/01/19. Όλο αυτό το διάστημα οι αποδοχές που έλαβε από τον ΕΦΚΑ και τον ΟΑΕΔ ήταν μειωμένες, καθώς υπολογίστηκαν σύμφωνα με την σύμβαση της (τετράωρη πενθήμερη απασχόληση με αμοιβή το κατώτατο ημερομίσθιο εργατοτεχνίτη, ενώ εκείνη εργαζόταν από 6 έως 8 έξτρα ανασφάλιστες ώρες και λάμβανε 5 ευρώ πραγματικό ωρομίσθιο).
Ένα μήνα πριν την λήξη της άδειας μητρότητας, το αφεντικό της επιχείρησης «Απ’ αλλού» Χ.Χαλβατζόγλου επικοινώνησε τηλεφωνικά με την συναδέλφισσά μας και της έθεσε το ζήτημα περί επιστροφής της στην εργασία, επισημαίνοντάς της ότι αυτό θα σήμαινε αυτόματα την απόλυση κάποιου άλλου εργαζόμενου, γεγονός που γνώριζε ότι η Μ.Κ. δεν θα δεχόταν σε καμία περίπτωση. Η ίδια δήλωσε ότι θέλει να επιστρέψει κάνοντας χρήση του μειωμένου ωραρίου που δικαιούται λόγω της μητρότητας. Αποκορύφωμα της συζήτησης υπήρξε η στιγμή όπου το “καλό” αυτό αφεντικό με πολλή άνεση διεκδίκησε επιστροφή μισθών από την συναδέλφισσα. Συγκεκριμένα, ο εργοδότης αναφέρθηκε σε “χρωστούμενα” χρήματα από δύο μισθούς και, ενώ η ίδια του τόνισε ότι τον ένα μισθό του τον επέστρεψε μέσω του συντρόφου της, ο εργοδότης ισχυρίστηκε ότι “δεν θυμάται και δεν έχει σημειώσει κάτι τέτοιο”.
Εν τέλει η Μ.Κ. ανταπάντησε διεκδικώντας τα ποσά που θα έπρεπε να έχει λάβει από τον ίδιο (Δώρα Χριστουγέννων/Πάσχα, επιδόματα αδείας, μισθοί) και από τους κρατικούς φορείς αν η
σύμβαση αντιστοιχούσε σε πλήρη ασφάλιση και με ημερομίσθιο που ανταποκρινόταν στην πραγματική αμοιβή της.
Και επειδή τα αφεντικά πάντα νιώθουν ότι κινδυνεύουν όταν οι εργαζόμενες/οι διεκδικούν τα αυτονόητα, αυτό που ακολούθησε ήταν οι προσπάθειες του αφεντικού να σώσει την επιχείρηση του από την εργαζόμενη που του δημιουργεί συνεχώς προβλήματα. Και σαν “καλό” αφεντικό, τρέχει μπας και μαζέψει τις όποιες εργασιακές και όχι μόνο αυθαιρεσίες, “τακτοποιώντας” τα πάντα σε περίπτωση ελέγχου από το Σ.Ε.Π.Ε., ενώ παράλληλα δημιουργεί αρνητικό κλίμα στους συναδέλφους της Μ.Κ. για την ίδια, σε μία περίοδο λίγο πριν την νόμιμη επιστροφή της στην επιχείρηση. Γιατί τα αφεντικά γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν μπορούν να απολύσουν μία εργαζόμενη μητέρα μέχρι και 18 μήνες μετά τον τοκετό, γι’ αυτό προσπαθούν με διάφορα τεχνάσματα να την οδηγήσουν σε παραίτηση. Και κάπως έτσι τα “καλά και εναλλακτικά” αφεντικά αντιμετωπίζουν τις εργαζόμενες εγκυμονούσες και μητέρες.
Η συναδέλφισσα Μ.Κ.. έχει προσφύγει στην επιθεώρηση εργασίας για να διεκδικήσει τα χρωστούμενα της. Εμείς σαν ΣΣΜ στηρίζουμε τον αγώνα της για την διεκδίκηση των εργατικών διαφορών. Γιατί χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δόθηκε. Διεκδικούμε συλλογικά τα συμφέροντα μας μέσα και έξω από τους χώρους της δουλειάς.


ΚΑΜΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ 

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΩΤΑ 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ
 ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕ

Eργατική διαδήλωση - Σάββατο 16/2 11:30 πλ Κοραή

Στηρίζουμε την εργατική διαδήλωση το Σάββατο 16/2



Ανακοίνωση σωματείων για την εργατική διαδήλωση του Σαββάτου 16/2/19

Ως εργατικά σωματεία, σε συνέχεια της προσπάθειάς μας για κοινή, οριζόντια συντονισμένη και οργανωμένη από τα κάτω δράση, προχωράμε στην οργάνωση μιας εργατικής διαδήλωσης το Σάββατο 16/2/19 στο κέντρο της Αθήνας, με αρχική συγκέντρωση στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή. Επιχειρώντας έτσι να αναδείξουμε κάποιες βασικές πτυχές της δυσχερούς εργασιακής πραγματικότητας που βιώνουμε και να βροντοφωνάξουμε για τα δίκια μας. Δυναμώνοντας τον κοινό αγώνα μας για την προάσπιση των εργατικών συμφερόντων και δικαιωμάτων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας.

Βασικός σταθμός της προσπάθειάς μας αυτής αποτέλεσε η διακλαδική απεργία της 1ης Νοέμβρη 2018, οπότε και -μέσα από μια οριζόντια διεργασία συντονισμού μας, που βασίστηκε στις διαδικασίες βάσης των σωματείων μας- πραγματοποιήθηκε συντονισμένη κήρυξη απεργιών στους κλάδους και τις επιχειρήσεις όπου εργαζόμαστε. Επρόκειτο για μια ιδιαίτερα σημαντική απεργία τόσο λόγω της μεγάλης συμμετοχής συναδέλφων και συναδελφισσών σε αυτή, καθώς και στην απεργιακή διαδήλωση, όσο και ως προς τη στόχευσή της και την παρακαταθήκη που αφήνει για τη συνέχεια.
Κάποιες από τις κύριες αιχμές της διαδήλωσης, όπως και της προαναφερόμενης απεργίας, αποτελούν το αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς και τις αμοιβές μας και η διαχρονική μάχη μας για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Βασική πτυχή της συνολικής επίθεσης που δεχόμαστε τα τελευταία χρόνια αποτέλεσε το σχέδιο υποτίμησης της εργασίας μας, που υλοποιήθηκε μέσα από την εφαρμογή μνημονιακών νόμων που προέβλεπαν περικοπές στο μισθό, σε επιδόματα κ.α. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον κατώτερο μισθό των 586 ευρώ μικτά που επιβλήθηκε και το ότι για τους κάτω των 25 ετών ορίστηκε υποκατώτατος μισθός 510 μικτά. Πρόκειται για μισθούς πείνας που οριακά εξασφαλίζουν την επιβίωση. Παράλληλά, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΕΓΣΣΕ, κλαδικές, επιχειρησιακές) ουσιαστικά έχουν διαλυθεί και πολλοί από εμάς δουλεύουν με ατομική σύμβαση. Ενώ κι όπου συνέχισαν να υπάρχουν ΣΣΕ, είναι είτε «διακοσμητικές», είτε για να καταγράφουν την εργασιακή χειροτέρευση. Μάλιστα, μέσα από την επίθεση στις ΣΣΕ, πέρα από το να εξασφαλίσουν χειρότερους όρους αμοιβής και εργασιακών συνθηκών για όλους και όλες μάς, τα αφεντικά πόνταραν και στην υποχώρηση της δύναμης των σωματείων μας και της δυνατότητάς μας να διαπραγματευόμαστε και να αγωνιζόμαστε συλλογικά για τα εργατικά μας συμφέροντα.
Γι’ αυτό και εμείς διεκδικούμε την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της ισχύος των ΣΣΕ, την κατάργηση του νόμου Βρούτση-Αχτσίογλου που επιτρέπει ορισμό του κατώτατου μισθού με κρατική παρέμβαση και των μνημονιακών νόμων που υπονόμευσαν την ελεύθερη προσφυγή των σωματείων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ). Επίσης, διεκδικούμε και την επεκτασιμότητά των ΣΣΕ, ώστε κανένας να μη δουλεύει χωρίς συλλογική σύμβαση. Μάλιστα απαιτούμε την άμεση επαναφορά των μισθών-ημερομισθίων-ωρομισθίων στα επίπεδα που προέβλεπαν οι ΣΣΕ (Εθνική Γενική, κλαδικές, επιχειρησιακές) πριν τη μνημονιακή λαίλαπα, ώστε αυτά τα επίπεδα να αποτελέσουν τη βάση για διαπραγματεύσεις για μισθολογικές αυξήσεις. Τέλος, παράλληλα με την απαίτησή μας για αυξήσεις στο μισθό διεκδικούμε και τη μείωση του εργάσιμου χρόνου. Διεκδικώντας έτσι και το να τα βγάζουμε πέρα χωρίς να αναγκαζόμαστε να κάνουμε και δεύτερη δουλειά ή και περισσότερες, αλλά και το δικαίωμά μας στον ελεύθερο χρόνο.
Στο πλαίσιο της σύγχρονης ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας και της γενικότερης επισφάλειας εντάσσεται και το καθεστώς πληρωμής με ΔΠΥ (μπλοκάκι). Οι εργαζόμενοι-εργαζόμενες με μπλοκάκι σηκώνουν οι ίδιοι-ίδιες στο ακέραιο το βάρος της ασφάλισής τους, καταβάλλοντας υπέρογκες εισφορές ανεξαρτήτως του κύκλου εργασιών τους, ενώ φορολογούνται από το πρώτο ευρώ, καθώς από το κράτος αντιμετωπίζονται σαν επιχειρήσεις. Παράλληλα, τα αφεντικά τούς-τίς αντιμετωπίζουν σαν «συνεργάτες» που πρέπει να δουλεύουν χωρίς ωράριο («για να βγει η δουλειά»), χωρίς δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης και ρύθμισης μιας μίνιμουμ αμοιβής, καθώς και επιβολής ενιαίων όρων για την αμοιβή αυτή, χωρίς δικαιώματα (επιδόματα, άδειες, άδεια μητρότητας, αφορολόγητο κλπ), αλλά μόνο με υποχρεώσεις. Να σημειώσουμε ότι σε διάφορους κλάδους το φαινόμενο συνάδελφοι και συναδέλφισσες να δουλεύουν με όρους εξαρτημένης εργασίας ενώ αμείβονται και ασφαλίζονται με μπλοκάκι είναι μια πλήρως κανονικοποιημένη εργασιακή συνθήκη, κατάσταση που σε καμία περίπτωση δεν είμαστε διατεθειμένοι και διατεθειμένες να δεχτούμε μοιρολατρικά, καθώς υποβαθμίζει την καθημερινότητα και την ποιότητα της ζωής μας. Επίσης, αυτές οι ελαστικές και επισφαλείς μορφές εργασίας (είτε πρόκειται για ΔΠΥ, είτε για συνεχείς, επαναλαμβανόμενες συμβάσεις ορισμένου χρόνου), εκτός του ότι καταστρατηγούν τα εργασιακά μας δικαιώματα, αποτελούν και πρόσφορο έδαφος για πραγματοποίηση μαζικών απολύσεων, όπως ήδη βλέπουμε να γίνεται πχ. σε περιπτώσεις κλεισίματος προγραμμάτων, χωρίς να τηρούνται ούτε οι στοιχειώδεις υποχρεώσεις, όπως η καταβολή αποζημιώσεων
Οι διεκδικήσεις μας για μισθό-αμοιβές και για ΣΣΕ βασίζονται στις ανάγκες μας και όχι στις όποιες «αντοχές της οικονομίας» ή στο τι είναι «πρόθυμοι» να παραχωρήσουν οι εργοδότες και οι εκάστοτε κυβερνώντες. Και με αυτόν τον τρόπο επιχειρούμε και να αμφισβητήσουμε και την ίδια την κυριαρχία των νόμων της αγοράς πάνω στη ζωή μας.
Επίσης, είναι κρίσιμο να καταδείξουμε και τον εμπαιγμό της κυβέρνησης που εδώ και καιρό, στο πλαίσιο της δήθεν εξόδου από τα μνημόνια, διαφημίζει διαρκώς την αύξηση του κατώτερου μισθού -η οποία ανακοινώθηκε τελικά επίσημα τις μέρες αυτές- και την επαναφορά των ΣΣΕ. Από τη μια, ακόμα και τα “ψίχουλα” που παρουσιάζουν ως αυξήσεις ουσιαστικά δε θα έρθουν ποτέ στις τσέπες μας, εξαιτίας της επικείμενης μείωσης του αφορολόγητου εισοδήματος. Από την άλλη, η κατάργηση του καθεστώτος του υποκατώτατου μισθού συνοδεύεται από την ήδη αποφασισμένη επιδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό του 50% των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών για τους εργαζομένους κάτω των 25 ετών, ώστε να μην αντιμετωπίσουν αυξημένο κόστος οι εργοδότες! Επίσης, η κυβέρνηση έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή το νόμο για ορισμό του κατώτατου μισθού με κυβερνητική απόφαση βάσει των “αντοχών της οικονομίας” και όχι μέσω ελεύθερης συλλογικής διαπραγμάτευσης εργαζομένων κι εργοδοτών (…και σίγουρα ούτε κατά διάνοια βάσει των αναγκών μας). Τέλος, μέσω των διάφορων περιοριστικών διατάξεων (όπως κατάθεση μητρώου των εργοδοτικών οργανώσεων που να δείχνει ότι απασχολούν το 50% των εργαζομένων του κλάδου), δίνεται η δυνατότητα στα αφεντικά να μπλοκάρουν την επεκτασιμότητα των ΣΣΕ.
Μια από τις βασικές αιχμές της διαδήλωσης αυτής είναι και η εναντίωσή μας στην εργοδοτική τρομοκρατία. Μια σειρά ολοένα και αυξανόμενων κρουσμάτων κατά τα τελευταία χρόνια καταδεικνύουν ότι τα αφεντικά δεν αρκούνται μόνο στο αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που έχει επιβληθεί (ή που τους έχει χαριστεί). Βέβαια και το ίδιο το νομοθετικό αυτό πλαίσιο, αλλά και η σχετική ατιμωρησία που απολαμβάνουν τις περισσότερες φορές τα αφεντικά, ενθαρρύνουν μια τέτοια στάση απέναντι μας. Εκδικητικές απολύσεις, αλλά και εκβιασμοί και ξυλοδαρμοί -ακόμα και με ξεκάθαρα μαφιόζικες πρακτικές- σε εργαζόμενους-εργαζόμενες που “τολμούν” να διεκδικήσουν ό,τι δικαιούνται βάσει νόμου, απαιτήσεις για επιστροφή δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, επιβολή όρων εργασίας δυσμενέστερων των όσων προβλέπει η υπογεγραμμένη σύμβαση εργασίας, αυταρχικές και απαξιωτικές συμπεριφορές εργοδοτών και προϊστάμενων και πολλές άλλες αντίστοιχες καταστάσεις συνθέτουν ένα σκηνικό τρόμου.
Οι απολύσεις, σε συνδυασμό με την έξαρση της ανεργίας αλλά και την επικράτηση της επισφάλειας ως βασική εργασιακή συνθήκη, καταδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το πόσο αναλώσιμοι είμαστε όλοι και όλες εμείς, ο κόσμος της εργασίας. Από τη μια στιγμή στην άλλη ο καθένας και η καθεμιά μας μπορεί να βρεθεί στο δρόμο, δίχως δουλειά και χωρίς να μπορεί να εξασφαλίσει τα αναγκαία μέσα για να ζήσει αξιοπρεπώς. Είτε επειδή ως παλιότερος-παλιότερη κοστίζει περισσότερο στην επιχείρηση σε σχέση με έναν νέο ή μία νέα, είτε επειδή διεκδικεί δικαιώματα, είτε γιατί είναι έγκυος, είτε γιατί «περισσεύει», είτε γιατί «δεν αντέχει η οικονομία» ιδίως για όσους και όσες εργάζονται στο δημόσιο τομέα, είτε τέλος γιατί αυτή είναι η φύση του καπιταλιστικού συστήματος.
Επίσης, μέσα από τη διαδήλωση αυτή επιχειρούμε να καταδείξουμε και το ρόλο που παίζει η κρατική τρομοκρατία. Πέρα από το νομοθετικό ρόλο της στην επιβολή συνθηκών εργασιακού μεσαίωνα και της συνολικής λεηλασίας της ζωής μας, η τρομοκρατία του κράτους και των εκάστοτε κυβερνώντων εκδηλώνεται και μέσα από την καταστολή και κατατρομοκράτηση των εργατικών αγώνων και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Εργατικές κινητοποιήσεις καταστέλλονται, πολλές φορές με μεγάλη βαναυσότητα και συνάδελφοι-συναδέλφισσες που συμμετέχουν σε αυτές συλλαμβάνονται και καταδικάζονται. Ενώ έχουν υπάρξει και περιπτώσεις διώξεων ακόμα και από το λεγόμενο τμήμα προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Επίσης, απεργίες κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές, ενώ κατά την περασμένη χρονιά επιχειρήθηκε μέσω νόμου και το να γίνει δυσχερέστερη η δυνατότητα πρωτοβάθμιων σωματείων για κήρυξη απεργίας.
Το όλο αυτό σκηνικό τρόμου έρχεται να συμπληρώσει η έξαρση των λεγόμενων “εργατικών ατυχημάτων”, που ουσιαστικά δεν είναι τίποτε άλλο από δολοφονίες των εργοδοτών και του κράτους. Δεκάδες συνάδελφοι-συναδέλφισσες χάνουν τη ζωή τους δουλεύοντας σε εργοτάξια και σε άλλα τεχνικά έργα ή και στο δρόμο ως διανομείς. Πολλοί άλλοι και πολλές άλλες παθαίνουν μόνιμες βλάβες στην υγεία τους είτε ακαριαίως, είτε μέσα από προβλήματα που συσσωρεύονται με τον καιρό. Πρόκειται για ξεκάθαρη απαξίωση της ζωής των εργαζομένων που συντελείται στο βωμό της εξασφάλισης μεγαλύτερης κερδοφορίας για τα αφεντικά, τα οποία επιδιώκουν με κάθε τρόπο να μην παρέχουν επαρκή μέτρα προστασίας, δεν τηρούν τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και επιβάλλουν συνθήκες υπερεντατικοποίησης.
Και προφανώς ο κατάλογος της βάρβαρης εργασιακής πραγματικότητας δεν κλείνει με όλα τα παραπάνω. Συμπληρώνεται -ενδεικτικά- με την καθυστερημένη καταβολή ή και τη κλοπή δεδουλευμένων, τη κλοπή ενσήμων, την κατάργηση βαρέων και ανθυγιεινών ενσήμων σε πάρα πολλούς κλάδους, τα ελαστικά ωράρια και την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, τα ολοένα και αυξανόμενα κρούσματα σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους δουλειάς, τις διάφορες αδυσώπητες πρακτικές παρακολούθησης της εργασίας μας κ.α. Και η όλη κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δυσχερής με το ολοένα και υψηλότερο κόστος για την κάλυψη βασικών κοινωνικών αναγκών μας.
Είναι ανάγκη να αντιληφθούμε τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας ως οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου που υπάρχει γύρω μας. Και δίχως να αναμένουμε τίποτα από τους όποιους «σωτήρες» και χωρίς να εξαπατόμαστε από την κυβερνητική προπαγάνδα, με όπλο μας την ταξική-συναδελφική αλληλεγγύη, με τη συσπείρωσή στα σωματεία μας, να συνεχίζουμε ολοένα και πιο δυναμικά να οργανωνόμαστε και να αντιστεκόμαστε συλλογικά μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς μας. Εξίσου αναγκαίος είναι και ο οριζόντιος συντονισμός των εργατικών σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στη βάση των κοινών συμφερόντων της τάξης μας. Όπως άλλωστε και η συστράτευση του συνόλου των αντιστεκόμενων και καταπιεζόμενων κομματιών της κοινωνίας στους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες καθώς και η σύνδεση των αγώνων αυτών.
Να συμμετέχουμε όλοι και όλες στην εργατική διαδήλωση το Σάββατο 16 Φλεβάρη με αρχική συγκέντρωση στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή.

Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ)
Σωματείο Εργαζόμενων στην εταιρεία Πλαίσιο Νομού Αττικής

 



Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

αλλαγή ώρας συνέλευσης

Μετά από απόφαση της γενικής συνέλευσης του σωματείου, οι συνελεύσεις θα πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη στις 17.00 εκτός από την τελευταία συνέλευση κάθε μήνα που θα γίνεται Πέμπτη στις 17.00.
Οργανώσου στο σωματείο σου!

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Μικροφωνική & πορεία για το μαγαζί ''ξενομπάτης'' Σαββατο 26/1 15:00

Το  Σάββατο 26/1 και ώρα 15.00 καλούμε σε μικροφωνική & 16.30 σε πορεία στην γειτονιά, σχετικά με το μαγαζί ''ξενομπάτης'' που βρίσκεται στην οδό Θεμιστοκλέους στα Εξάρχεια. η μικροφωνική θα γίνει στην πλατεία Εξαρχείων και συγκεκριμένα στην αρχή του πεζοδρόμου Θεμιστοκλέους (στο σημείο που ξεκινάει ο πεζόδρομος).

ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΕΡΓΑΤΡΙΑ ΘΑ ΚΟΒΕΤΑΙ.

Στις 13/12/2018 και εν ώρα εργασίας, συναδέλφισσά δέχτηκε σεξουαλική
παρενόχληση από το αφεντικό της Κώστα Χαρκουτσάκη, στο μαγαζί «Ξενομπάτης»
που βρίσκεται στην οδό Θεμιστοκλέους, στα Εξάρχεια. Η συναδέλφισσα
παραιτήθηκε αμέσως μετά το συμβάν, ενώ με αφορμή αυτό παραιτήθηκαν και
άλλες 5 εργαζόμενες, με αποτέλεσμα το μαγαζί να παραμείνει κλειστό για τις
επόμενες μέρες.
Η συναδέλφισσα εργαζόταν εκεί 10 μήνες ως μαγείρισσα και αυτή δεν ήταν η
πρώτη φορά που ήρθε αντιμέτωπη με την παραβιαστική συμπεριφορά του
εργοδότη της. Πιο συγκεκριμένα, καθ’ όλο το διάστημα της εργασίας της δεχόταν
τέτοιου είδους συμπεριφορές και είχε πει πολλά ΟΧΙ, τα οποία δεν λαμβάνονταν
υπόψιν από μεριάς του, πάντα με το πρόσχημα της “φιλικής” συνεργασίας τους.
Ενημερωτικά, η συναδέλφισσα είχε αποχωρήσει ξανά από την βάρδιά της μετά από
αντίστοιχο περιστατικό που είχε συμβεί το καλοκαίρι.
Στις επόμενες μέρες μετά το τελευταίο συμβάν, το αφεντικό δεν αρνήθηκε την
πράξη του και επιπλέον είχε το θράσος να παρουσιάσει το συγκεκριμένο
περιστατικό ως μια φυσιολογική κατάσταση εντός των χώρων εργασίας.
Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρξε καμία σεξουαλική πρόθεση από πλευράς
του, αλλά ότι οι προθέσεις του και η κίνησή του ήταν φιλικές, ενώ προσπάθησε να
παρουσιάσει τον εαυτό του ως το θύμα της υπόθεσης όχι μόνο στις ίδιες τις
εργαζόμενες, αλλά και στους πελάτες και τον κόσμο της γειτονιάς.
Η εργαζόμενη κατήγγειλε το περιστατικό στην επιθεώρηση εργασίας, αλλά και στο
συνήγορο του πολίτη. Παράλληλα, όλες οι εργαζόμενες που παραιτήθηκαν από το
συγκεκριμένο μαγαζί κατήγγειλαν στην επιθεώρηση εργασίας και τις εργασιακές
συνθήκες γαλέρας, που ασφαλώς δεν έλειπαν: ανασφάλιστες ή υπο-ασφαλισμένες,
χωρίς πληρωμένα νυχτερινά, υπερωρίες, αργίες και Κυριακές. Παράλληλα οι
συνθήκες εργασίας ήταν εξοντωτικές με υπερβολικό φόρτο εργασίας, με την ευθύνη
πολλών πόστων ταυτόχρονα στην ίδια εργαζόμενη, γεγονός που δεν αποτελεί
εξαίρεση στον κλάδο μας, αλλά τον κανόνα με τον οποίο λειτουργούν τα αφεντικά,
επικαλούμενα την πρακτική της “πιάτσας”.
Όσον αφορά τις παραβιαστικές συμπεριφορές δεν μας κάνουν να πέφτουμε από τα
σύννεφα, ωστόσο εξακολουθούν να μας εξοργίζουν. Δεν ξεχνάμε αντίστοιχο
περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης (εκτός του κλάδου μας) από το αφεντικό
του φωτοτυπάδικου Fast Copy στην Στουρνάρη, στα Εξάρχεια, που καταγγέλθηκε
από εργαζόμενη το καλοκαίρι που μας πέρασε.
Οι γυναίκες εργαζόμενες, ειδικά στον κλάδο της εστίασης, πέραν του ότι πουλάμε
την εργατική μας δύναμη “οφείλουμε” να διατηρούμε μία ελκυστική εμφάνιση, ενώ
εργοδότες και πελάτες πιστεύουν ότι μπορούν να απλώσουν και χέρι πάνω μας.
Ειδικά μετά από κάποια ηλικία που η εύρεση εργασίας είναι ούτως ή άλλως πιο
δύσκολη, για μία γυναίκα είναι δυσκολότερη, γιατί ο εργοδότης θέλει να αποφύγει
το επιπλέον κόστος μίας ενδεχόμενης εγκυμοσύνης. Είναι μια συνθήκη που
αποτελεί τον κανόνα με τον οποίο οι γυναίκες έρχονται καθημερινά αντιμέτωπες σε
μια πατριαρχική κοινωνία.
Η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας ωστόσο, είναι μόνο μία πτυχή της
συνολικότερης σεξιστικής και πατριαρχικής κουλτούρας. Οι γυναίκες είμαστε
αντιμέτωπες με σεξιστικές συμπεριφορές και επιθέσεις στο δρόμο, στο σπίτι, στη
δουλειά και οπουδήποτε δραστηριοποιείται η καθεμιά μας. Από τα σεξιστικά
«αστειάκια» μέχρι τη σεξουαλική κακοποίηση, το βιασμό ή και τη δολοφονία μας,
είναι ένας φαύλος κύκλος που δημιουργείται μέσα από την κουλτούρα του βιασμού
που η κοινωνία αναπαράγει και ενισχύει κατά κόρον. Ως γυναίκες, όχι μόνο πρέπει
να επιβιώσουμε, αλλά μετά οφείλουμε να καθίσουμε στη θέση της απολογούμενης
και να αποδείξουμε ότι η συμπεριφορά μας ή το ντύσιμό μας ή οι επιλογές μας δεν
ξέφευγαν από τις κοινωνικές νόρμες και δεν «προκαλέσαμε» την κατάσταση και το
θύτη μας. Στην πραγματικότητα όχι μόνο δε φέρουμε ευθύνη, αλλά ακόμα και αν
προσπαθήσουμε να αμυνθούμε, κινδυνεύουμε να κατηγορηθούμε και γι’ αυτό.
Διεκδικούμε την αξιοπρέπειά μας μέσα στους χώρους δουλειάς και έξω από
αυτούς. Δεν θα αφήσουμε καμία συναδέλφισσα μόνη της. Οποιοσδήποτε μάτσο,
σεξιστής και «μακρυχέρης» εργοδότης να ξέρει ότι θα μας βρει απέναντί του.
Οργανωνόμαστε, οχυρώνουμε τις αντιστάσεις μας κόντρα στην κυρίαρχη αφήγηση
που μας θέλει χειραγωγημένες, μόνες και αδύναμες.

ΟΥΤΕ ΔΟΥΛΑ,ΟΥΤΕ ΚΥΡΑ

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΣΕΞΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ.
ΜΙΣΟΣ ΤΑΞΙΚΟ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΦΕΝΤΙΚΟ
ΠΟΥ ΘΕ ΝΑ ΒΑΖΕΙ ΧΕΡΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΘΗΛΥΚΟ.

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

Κείμενο αλληλεγγύης στον αγώνα του συναδέλφου μας απο την Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου και κάλεσμα σε πορεία Παρασκευή 18/1 Περιστέρι



«ΒΕΑΚΗ 56» - ΣΕΡΒΙΡΟΝΤΑΙ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΞΥΛΟ

«Βεάκη 56»
Ο συνάδελφος διανομέας Μοχάμεντ εργαζόταν στο «Βεάκη 56», ψητοπωλείο της γειτονιάς του Περιστερίου, ιδιοκτησίας Χ. Σαλμά. Ο συγκεκριμένος εργοδότης δεν είναι κάποιος τυχαίος στο χώρο της εστίασης. Στην ιδιοκτησία του έχει ήδη άλλα δύο μαγαζιά, και έχει επίσης και τις κατάλληλες «επαφές» για να συντηρεί και να «αναπτύσσει» την επιχειρηματική του δραστηριότητα, όποια κι αν είναι αυτή… Επίσης έχει βρει και τον τρόπο να επιβάλλεται, να τρομοκρατεί και να κερδοσκοπεί σε βάρος των εργαζομένων του.
Στις 23 Δεκέμβρη 2018 ο συνάδελφος, ενώ είχε ήδη απολυθεί από το κάτεργο του Σαλμά επειδή διεκδίκησε πλήρη ασφάλιση και δεδουλευμένα και ενώ δούλευε σε άλλο μαγαζί της περιοχής, δέχτηκε επίθεση κατά τη διάρκεια παράδοσης παραγγελίας που τελικά αποδείχτηκε παραπλανητική, από τον ίδιο τον πρώην εργοδότη του Χ. Σαλμά, μαζί με έναν… μπράβο; φασίστα; τσιράκι; «φίλο του;» που τον συνόδευε. Αιτία του ξυλοδαρμού και της κλοπής σε βάρος του (αργότερα συνειδητοποίησε ότι του έλειπαν 170 ευρώ) ήταν, όπως του δήλωσαν, το ότι αποφάσισε μετά από ένα χρόνο εργασίας σε καθεστώς απαράδεκτων και συνάμα παράνομων συνθηκών, να διεκδικήσει τα νόμιμα. Αυτός ήταν ο τρόπος που βρήκε ο τραμπούκος Σαλμάς να πλουτίζει και να κλείνει τα στόματα όσων αντιστέκονται στην αφαίμαξή τους.
«Πήγαινε να βρεις αυτούς που κολλάνε τα ένσημα»
Η περίφημη ατάκα του Σαλμά, που ειπώθηκε στον συνάδελφο με την απόλυσή του, αντικατοπτρίζει ένα καθεστώς που τείνουν να επιβάλλουν τα αφεντικά (και) στο χώρο της εστίασης. Η υπο-ασφάλιση ή η παντελής απουσία ενσήμων και τα πετσοκομμένα μεροκάματα είναι μια πραγματικότητα με την οποία ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι/ες. Αυτή η πραγματικότητα δεν έχει διακρίσεις σε ντόπιους ή μετανάστες, αν και ένας μετανάστης εργαζόμενος είναι ακόμα πιο ευάλωτος και σε δυσμενέστερη θέση από κάποιον με πλήρη δικαιώματα. Τα αφεντικά αποφεύγουν την καταβολή ενσήμων, άλλοτε με έντεχνους τρόπους, επικαλούμενοι τους «όρους της πιάτσας», και άλλοτε με τρομοκρατία, εκβιασμούς και ξύλο.
«Ρε, γιατί κάνεις καταγγελία; Ο κύριος Σαλμάς είναι καλός άνθρωπος.»
Αυτή είναι η απορία της Προϊσταμένης της Επιθεώρησης Εργασίας Περιστερίου, όπου κατέφυγε ο εργαζόμενος για να καταγγείλει τις παρατυπίες του Σαλμά και να διεκδικήσει τα δεδουλευμένα του.  Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε τέτοιου είδους περιστατικά. Πολλές φορές στο παρελθόν έχουμε έρθει αντιμέτωπες/οι με «μιλημένους» κρατικούς υπαλλήλους, είτε στην Επιθεώρηση Εργασίας είτε στο ΙΚΑ, που από τη θέση που βρίσκονται μπορούν να προσφέρουν τις «υπηρεσίες» τους στα αφεντικά και να αποθαρρύνουν τους εργαζόμενους να διεκδικήσουν αυτά τα ελάχιστα που δικαιούνται. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η εξόφθαλμη φιλο-εργοδοτική συμπεριφορά της προϊσταμένης μας εξοργίζει και δεν πρόκειται να μείνει αναπάντητη.
Της νύχτας τα καμώματα…
Ο κλάδος του επισιτισμού είναι η πρώτη και πιο πρόσφορη επιλογή του κάθε μαφιόζου «επιχειρηματία» προκειμένου να «ξεπλύνει» την όποια παράνομη δραστηριότητά του. Είναι ένας κλάδος όπου οι κρατικές υπηρεσίες (εφορία, ΣΕΠΕ, ΙΚΑ, μπάτσοι) κάνουν τα στραβά μάτια, αφήνοντας χώρο στα αφεντικά της «νύχτας», τους τραμπούκους εργοδότες και τους μπράβους τους  να στήνουν την πιάτσα με τους δικούς τους όρους, δίνοντάς τους το προνόμιο να εκμεταλλεύονται τον κάθε εργαζόμενο/η ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση (όχι μεμονωμένη), όταν ο συνάδελφος Μοχάμεντ σήκωσε κεφάλι, κατέληξαν να τον δείρουν και να τον ληστέψουν, χωρίς να φοβούνται τις συνέπειες.
Μόνο που λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο συνάδελφος επικοινώνησε άμεσα με τη Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου, επιλέγοντας να απευθυνθεί στο σωματείο του και να το αντιμετωπίσει συλλογικά, χαλώντας τα σχέδια των αφεντικών που μας θέλουν μόνους/ες και τρομοκρατημένους/ες. Τα αφεντικά μπορεί να ελπίζουν ότι με τραμπούκικες επιθέσεις και τρομοκρατία θα μας κάνουν να ξεχάσουμε τα απλήρωτά μας μεροκάματα και τα χαμένα μας ένσημα. Θα μας βρίσκουν μπροστά τους, να οργανωνόμαστε, να συλλογικοποιούμε τις αντιστάσεις μας και να διεκδικούμε την αξιοπρέπειά μας και όλα όσα μας ανήκουν.

ΟΙ ΞΥΛΟΔΑΡΜΟΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ – ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΣ
 ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ

 Καλούμε σε πορεία την Παρασκευή 18/1/2019 Πλατεία Δηµοκρατίας (στάση µετρό Περιστέρι).
Προσυγκέντρωση στις 18:00 στα γραφεία του σωματείου.

 εδώ  περισσότερες πληροφορίες για την υπόθεση.