Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

Λειτουργία Σωματείου για τον μήνα Άυγουστο

Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων ανανεώνει το ραντεβού για την εβδομαδιαία συνέλευσή του για την Τετάρτη  29/8..

Και μη ξεχνατε...



Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΣΒΕΟΔ





Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΑΣ"

ΠΟΡΕΙΑ
Παρασκευη 29/06 στις 19:00
Πλ.Πατριαρχου
Νεα Φιλαδελφεια

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Συγκέντρωση Συμπαράστασης για το δικαστήριο του Σωματείου ( Τρίτη 15/5)


Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ
Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και Λοιπών Εργαζομένων του Κλάδου του Επισιτισμού (ΣΣΜ) δεν έχει καμία σχέση με τον κλασσικό καθεστωτικό συνδικαλισμό που όλοι γνωρίζουμε. Εδώ και δέκα χρόνια λειτουργούμε οριζόντια και ισότιμα, μακριά από λογικές ανάθεσης και ιεραρχίες και διεκδικούμε τα εργατικά μας δικαιώματα και τα δεδουλευμένα συναδέλφων, μέσα από παρεμβάσεις σε μαγαζιά, μοιράσματα κειμένων, θεσμικές και κινηματικές παρεμβάσεις. Σε αυτή τη διαδρομή τα έχουμε βάλει με μικρούς και μεγάλους εργοδότες, από μικρές επιχειρήσεις που δεν πληρώνουν μέχρι μεγάλες αλυσίδες και έχουμε έρθει αντιμέτωποι με απειλές, μπράβους της νύχτας έως και με αφεντικά που οπλοφορούσαν.
Οι αλυσίδες εστίασης, τα «σκληρά» αφεντικά της νύχτας και οι ιδιοκτήτες μεγάλων επιχειρήσεων φαίνεται ότι κατανοούν καλύτερα τον ταξικό τους ρόλο σε αυτές τις διαμάχες, αφού σε δεκάδες περιπτώσεις μέχρι σήμερα δεν επιχείρησαν τη σπίλωση του σωματείου μέσα από τη νομική οδό. Παραδόξως, ήταν τα «εναλλακτικά» αφεντικά -από πιάτσες που παριστάνουν ότι «ευαίσθητα» αφεντικά και εργαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα- αυτά που ξεκίνησαν την προσπάθεια ποινικοποίησης της δράσης του σωματείου.
Πριν από τέσσερα χρόνια περίπου, με τη λήξη των παρεμβάσεων και της διεκδίκησης δεδουλευμένων, ενσήμων αλλά και επαναπροσλήψεων συναδέλφων στα μαγαζιά Σαλαντίν και Βοτανοπωλείο, το σωματείο μας ενημερώθηκε ότι είχε ξεκινήσει προανάκριση για τα αδικήματα της απόπειρας εκβίασης με απειλή βλάβης της επιχείρησης και ηθικής αυτουργίας εναντίον 7 μελών του. Οι μηνυτήριες αναφορές είχαν γίνει από τα αφεντικά του Σαλαντίν και του Βοτανοπωλείου και την υπόθεση είχε αναλάβει τότε το Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος!
Τον Ιανουάριο του 2014 ξεκίνησε ένας εργατικός αγώνας στο μεζεδοπωλείο Σαλαντίν στον Κεραμεικό, όταν 3 μέλη του σωματείου απολύθηκαν εκδικητικά και διεκδίκησαν την επαναπρόσληψή τους, τα δεδουλευμένα και την πραγματική τους ασφαλιστική κάλυψη. Οι συνάδελφοι, αφού κατέθεσαν καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας, το ΙΚΑ, αλλά και αγωγή στα αστικά δικαστήρια, επέλεξαν να κινηθούν δημόσια και συλλογικά, σε κινηματικά πλαίσια, προκειμένου να κερδίσουν τις νόμιμες διεκδικήσεις τους. Το σωματείο μας, αλληλέγγυο στα μέλη του, έκανε παρεμβάσεις έξω από το μαγαζί και μοίραζε κείμενα σε εργαζόμενους και κατοίκους του Κεραμεικού. Στα πλαίσια της θεσμικής διάστασής του και μετά από απόφαση της γενικής συνέλευσης του σωματείου, 3 μέλη του Δ.Σ. επικοινώνησαν με τον ιδιοκτήτη του Σαλαντίν, έπειτα από προγραμματισμένο ραντεβού, προκειμένου να υπερασπιστούν τις διεκδικήσεις των συναδέλφων.
Τον Απρίλιο του 2014 απολύθηκε συναδέλφισσά μας από το μαγαζί Βοτανοπωλείο στα Πετράλωνα. Το σωματείο επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον εργοδότη για να εκθέσει τις νόμιμες απαιτήσεις της εργαζόμενης, που αφορούσαν στην πραγματική σχέση εργασίας και όχι σε αυτή που ψευδώς ο εργοδότης είχε δηλώσει. Καθώς το αφεντικό καθυστερούσε σκοπίμως να απαντήσει, η συνάδελφος έκανε καταγγελία στο ΙΚΑ και κίνησε την αυτόφωρη διαδικασία για τη μη καταβολή του Δώρου Πάσχα. Το σωματείο ταυτόχρονα κάλεσε σε παρέμβαση διαμαρτυρίας έξω από το συγκεκριμένο μαγαζί, δείχνοντας την έμπρακτη αλληλεγγύη και τη στήριξή του στην εργαζόμενη. Η υπόθεση, όσον αφορά τα δεδουλευμένα της, λύθηκε με εξωδικαστικό συμβιβασμό ανάμεσα στον εργοδότη και την εργαζόμενη, που έλαβε χώρα μία ημέρα πριν το προκαθορισμένο ραντεβού στην Επιθεώρηση Εργασίας. Όπως στην υπόθεση του Βοτανοπωλείου η εργοδοσία αναγνώρισε τις οφειλές της και κατέβαλε τα χρωστούμενα στη συναδέλφισσα, έτσι και στην περίπτωση του Σαλαντίν οι 3 εργαζόμενοι, μέλη του σωματείου, δικαιώθηκαν δικαστικά και τους αναγνωρίστηκε το ποσό των δεδουλευμένων που διεκδικούσαν.
Παρ’ όλα αυτά, όσο διαρκούσε ο διεκδικητικός αγώνας στο Βοτανοπωλείο το αφεντικό κατέφυγε στην Ασφάλεια για να δηλώσει ότι ''απειλείται''. Λίγες μέρες αργότερα πέρασε το κατώφλι της ΓΑΔΑ και η ''εναλλακτική'' εργοδοσία του Σαλαντίν, για να πει με τη σειρά της ότι εκβιάστηκε και απειλήθηκε. Αντί να κινηθεί η αυτόφωρη διαδικασία μετά τις καταθέσεις, να πάει η υπόθεση στον εισαγγελέα και να ενημερωθεί το σωματείο, η Ασφάλεια ανέλαβε για 2 μήνες τουλάχιστον να συλλέξει πληροφορίες για το ΣΣΜ, τις δράσεις του, το καταστατικό, τα γραφεία του και τις δημοσιοποιήσεις του στο διαδίκτυο (στοιχεία της δικογραφίας). Η συνεργασία αυτή, δικαστικού συστήματος και αστυνομίας, καμιά εντύπωση δε μας προκαλεί, αντίθετα αποτελεί ακόμα ένα παράδειγμα, ανάμεσα στα τόσα, που καταδεικνύει το ρόλο της δικαιοσύνης στον καπιταλισμό. Και αυτός δεν είναι άλλος από το να φράζει κάθε εστία αντίστασης και αγώνα, μικρού ή/και μεγάλου, προς παραδειγματισμό των υπολοίπων αφενός και για τη διαρκή διατήρηση και υπεράσπιση των συμφερόντων κράτους και κεφαλαίου αφετέρου.
Σχετικά με την ποινικοποίηση του συνδικαλισμού βάσης υπάρχει διαθέσιμη μπροσούρα, η οποία περιγράφει λεπτομερώς την παραπάνω υπόθεση –καθώς και διάφορες άλλες- και βρίσκεται σε ηλεκτρονική μορφή στη σελίδα της Εργατικής Ομοσπονδίας Βάσης: https://ergova.wordpress.com/
Η συγκεκριμένη δίκη και μετά από αρκετές αναβολές θα εκδικαστεί την Τρίτη 15 Μάη στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Τελευταίο φαιδρό νέο η παρουσία στο αναβληθέν δικαστήριο εκπροσώπων της επιχείρησης Scherzo cafe ως μάρτυρες κατηγορίας. Σε μαγαζί δηλαδή όπου παλιότερα συνάδελφος μετανάστης ξυλοκοπήθηκε από τον εργοδότη του μαγαζιού Τυρολόγο. Επίσης πρόσφατα, κατά την διάρκεια εργατικής παρέμβασης στο μαγαζί Τιθόρα στα Πατήσια διαπιστώσαμε την παρουσία της εργοδότριας του Σαλαντίν μέσα στο μαγαζί. Η παραφρασμένη παροιμία ''δείξε μου τον μάρτυρα σου να σου πω ποιος είσαι'' μάλλον ταιριάζει γάντι στις απελπισμένες κινήσεις συμμαχίας με εργοδότες, που είναι ήδη ποινικά καταδικασμένοι σε δίκες απέναντι σε συναδέλφους.
Φαίνεται πως η δράση μας και οι καθημερινοί μας αγώνες ενοχλούν τα αφεντικά του κλάδου, αλλά και τους μηχανισμούς του κράτους. Με την επιδιωκόμενη ποινικοποίηση του σωματείου αφενός ελπίζουν ότι θα μας κάμψουν οικονομικά και θα μας απονομιμοποιήσουν στα μάτια της κοινωνίας και αφετέρου νομίζουν ότι θα φοβηθούμε και θα το ξανασκεφτούμε να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει, δρώντας στο κινηματικό πλαίσιο που μέχρι στιγμής κινούμαστε. Μπορεί να ελπίζουν ότι θα ξεχάσουμε τη μαύρη εργασία, τα απλήρωτά μας μεροκάματα, τις εξευτελιστικές συνθήκες που επικρατούν όχι μόνο στο κλάδο μας, αλλά και συνολικά σε όλους τους χώρους δουλειάς. Απέναντι σε όλα αυτά εμείς δηλώνουμε ευθαρσώς ακόμα πιο πεισμένοι και αποφασισμένοι, συλλογικά και οργανωμένα, ότι θα εντείνουμε τον αγώνα και την παρέμβαση μας στον κλάδο του επισιτισμού.
OI ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ, ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ
Οργανωνόμαστε στα Σωματεία Βάσης για να αντισταθούμε στην υποτίμηση των ζωών μας από τα αφεντικά, το κράτος και τους κατασταλτικούς τους μηχανισμούς.
Καλούμε σε συγκέντρωση συμπαράστασης στην εκδίκαση της υπόθεσης,
την Τρίτη 15 Μάη στις 9:00 (κτίριο 12) στα δικαστήρια στην Ευελπίδων.





Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

        Kείμενο που γράφτηκε από το σωματείο για το μαγαζί Λεϊλίμ Λει στο Γκύζη


«τόσες πολλές μηχανές
γυρνάνε και γυρνάνε και γυρνάνε, για πάντα γυρνάνε
τόσοι πολλοί άνθρωποι, τόσοι πολλοί άνθρωποι που σκέφτονται
τι θα γίνει αν απολυθώ; τι θα γίνει αν απολυθώ;»
Ναζίμ Χικμέτ

Τρίζουν τα κόκαλα του Χικμέτ, «Λεϊλίμ Λέι» μου…
Τον Ιούλιο του 2016 ο συνάδελφος Ε.Μ., μέλος του ΣΣΜ, προσλαμβάνεται στο εστιατόριο Λεϊλίμ Λέι ως μπουφετζής, αφού ενημερώθηκε από τον Κιαμίλ Γ. (στου οποίου το όνομα ήταν το κατάστημα) ότι το μαγαζί είναι συνεργατικό.
Η 6μηνη δοκιμαστική περίοδος ένταξής του ξεκινάει με απόλυση συναδέλφισσας, μέλους του ΣΣΜ, μόλις λίγες ημέρες μετά την πρόσληψή τους, με απαίσια διαλεκτική και με πρόσχημα λόγους παραγωγικότητας. Επί τόπου με την εν λόγω απόλυση, ο συνάδελφος κατέθεσε τη διαφωνία του και δεδομένης της απουσίας, στα μάτια του, οποιουδήποτε ξεκάθαρου συνεργατικού πλαισίου, δήλωσε την απόφασή του να αποχωρήσει από μια τέτοια μπερδεμένη, προβληματική, σχεδόν εχθρική κατάσταση. Το «συνεργατικό» δεν είχε μέλη, εκτός από τον ιδιοκτήτη και ένα ακόμα μέλος, το οποίο αποχώρησε καθώς διαφωνούσε με τη διαδικασία προσλήψεων και απολύσεων μισθωτών εργαζομένων, και η δουλειά έβγαινε από «δοκιμαστικά μέλη» (μισθωτούς εργαζόμενους) και άτομα που δεν σκόπευαν να συμμετάσχουν στο μέλλον.
Ο Ε.Μ. μεταπείστηκε αφού έγινε ξεκάθαρο ότι το μαγαζί δεν είναι συνεργατικό και αφήνεται για το μέλλον η πιθανότητα κάποια στιγμή να γίνει, και συνεχίζει να εργάζεται (ως μισθωτός). Με τη λήξη αυτού του δοκιμαστικού 6μήνου και δεδομένου ότι δεν υπήρξε καμιά διαδικασία σύστασης συνεργατικού, ο συνάδελφος ενημέρωσε πως δεν θα συμμετάσχει σε καμία τέτοια διαδικασία και συνέχισε να δουλεύει σε εντατικοποιημένες συνθήκες, με μεγάλο φόρτο εργασίας, καλύπτοντας δύο και τρία πόστα ταυτόχρονα, δουλεύοντας 10ωρα και 12ωρα σε περιόδους απουσίας εργαζομένων και έλλειψης αρκετού προσωπικού για τις ανάγκες του μαγαζιού.
Διεκδικεί μαζί με συναδέλφους να διαχωρίζονται τα tips και να μοιράζονται σε όλες-ους τις-τους εργαζόμενους, ενώ μέχρι τότε έμπαιναν στο ταμείο του μαγαζιού. Παράλληλα διεκδικούν την καταβολή ολόκληρων των δώρων, αντί για το μερικό ποσό που καταβαλλόταν μέχρι τότε, και την πληρωμή της προσαύξησης νυχτερινής εργασίας, με τη συμφωνία στο εγγύς μέλλον να καταβάλλονται και οι κυριακάτικες προσαυξήσεις. Μετά από λίγο καιρό ξεκινάει μια αφήγηση πολύ μπερδεμένη από την πλευρά της εργοδοσίας, ότι το μαγαζί θα αλλάξει διαχείριση, ότι θα μετακομίσει, ότι μπορεί να κλείσει, ότι το μέλλον είναι αβέβαιο, μέχρι την ημέρα που ανακοινώθηκε στον ίδιο και σε άλλους εργαζόμενους η απόλυσή τους.
Από εκεί και πέρα ξεκινάει ένα γαϊτανάκι διαφωνιών σε σχέση με τα δεδουλευμένα που έπρεπε να καταβληθούν στον συνάδελφο Ε.Μ. Ενώ υπήρξε μια αρχική συμφωνία για καταβολή κάποιου ποσού που αντιστοιχούσε στα χρωστούμενα επιδόματα, δώρα και αποζημίωση απόλυσης, ο συνάδελφος αντιλήφθηκε ότι το ποσό ήταν λανθασμένα υπολογισμένο και επιδίωξε εκ νέου συνάντηση με τη διαχείριση του μαγαζιού. Βρέθηκε αντιμέτωπος με μια αδιάλλακτη στάση, με άρνηση οποιασδήποτε συζήτησης και έγινε μπαλάκι ανάμεσα σε παλιό διαχειριστή, νέο διαχειριστή και τη δικηγόρο τους. Σε συνάντηση του Σωματείου μας με τον εργοδότη στο μαγαζί, προκειμένου να τον ενημερώσουμε για το είδος και το ύψος των απαιτήσεων του συναδέλφου, αντιμετωπιστήκαμε με την ίδια αδιάλλακτη στάση, ενώ μεταξύ άλλων το αφεντικό επικαλέστηκε τα πολιτικά του πιστεύω, τους αγώνες που πράγματι έχει δώσει στο παρελθόν, προσπαθώντας να απεκδυθεί την ταυτότητα του εργοδότη και φυσικά τις όποιες ευθύνες αυτή συνεπάγεται. Τελικά ο συνάδελφος προσέφυγε στην Επιθεώρηση Εργασίας.
Με πρόσχημα τη «συνεργατική» ταυτότητα, υπάρχουν μαγαζιά τα οποία, ενώ δεν είναι συνεργατικά στην πραγματικότητα, εκμεταλλεύονται μια υποτιθέμενη πρόθεση, μια «συντροφικότητα», προσωπικές ή/και πολιτικές σχέσεις, με αποτέλεσμα την αλλοτρίωση της εργατικής συνείδησης των εργαζομένων και τη δυσκολία τους να διεκδικήσουν μέσα στο χώρο δουλειάς τους. Όποια όμως κι αν δηλώνει κανείς ότι είναι τα πολιτικά του πιστεύω, η εξουσία που ενέχεται στην πράξη της απόλυσης είναι τεράστια. Δίνει στο αφεντικό τη δυνατότητα να ορίζει το μέλλον του εργαζόμενου, το αν θα έχει τα βασικά μέσα για να επιβιώσει, και η χρήση αυτής της εξουσίας είναι επιλογή, και μάλιστα πολιτική επιλογή.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ
ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ


Απαιτούμε την καταβολή όλων των δεδουλευμένων

Καμία και κανένας εργαζόμενος μόνος-η

Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

ΤΙΘΟΡΑ: 30 ΧΡΟΝΙΑ «ΡΟΚ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ» ΜΕ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΠΛΗΡΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις 8 Φλεβάρη 2018 στις 9.00 π.μ. στα δικαστήρια της Ευελπίδων (κτίριο 11), όπου εκδικάζεται η αγωγή των δύο συναδελφισσών μας.



ΤΙΘΟΡΑ: 30 ΧΡΟΝΙΑ «ΡΟΚ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ»
ΜΕ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΠΛΗΡΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Το ΤΙΘΟΡΑ είναι ένα γνωστό ροκ στέκι εδώ και 30 χρόνια στο σταθμό των Άνω Πατησίων. Πουλάει μπύρες, καφέ, φαγητό και «ροκ κουλτούρα». Επίσης πουλάει οικογενειακό κλίμα και εναλλακτισμό. Αλλά πίσω από αυτό το ευχάριστο κλίμα επικρατεί μια άλλη εικόνα, αυτή της απλήρωτης και μαύρης εργασίας, αλλά και των απειλών και της εργοδοτικής τρομοκρατίας.
Οι συναδέλφισσες Ν.Α. και Μ.Τ. εργάζονταν εκεί 10 και 8 χρόνια αντίστοιχα. Οι αρχικές συμβάσεις που είχαν υπογράψει δεν αντιστοιχούσαν σε καμιά περίπτωση στις πραγματικές τους ώρες εργασίας. Οι αρμοδιότητές τους ήταν πολύ περισσότερες από αυτές που όριζε το πόστο τους – κουβάλημα κάβας, παραγγελίες, πληρωμές λογαριασμών του μαγαζιού και του εργοδότη, τακτοποίηση αποθήκης, πότισμα κήπου κτλ. Το μεροκάματο που έδινε η επιχείρηση επίσης δεν συμφωνούσε με την τότε ισχύουσα κλαδική σύμβαση. Και βέβαια ούτε λόγος για δώρα, άδειες, επιδόματα αδείας και προσαυξήσεις κυριακάτικων και νυχτερινών.
Τα πράγματα χειροτέρεψαν με τη δικαιολογία της κρίσης. Ο ψυχολογικός πόλεμος ξεκίνησε. Γίνονταν αυθαίρετες αλλαγές στο πρόγραμμα, μέχρι και μία ώρα πριν τη βάρδια και, αν οι εργαζόμενοι δεν συμφωνούσαν, η εργοδότρια Χαρίκλεια Μασάνοβιτς τους μείωνε τα μεροκάματα σε 1 έως 3 την εβδομάδα. Το ίδιο γινόταν και αν δεν συμφωνούσες να καθαρίσεις (απλήρωτη) το μαγαζί μετά τις θερινές διακοπές που έμενε κλειστό, ενώ η εργοδοσία απαιτούσε από τους εργαζόμενους να είναι διαθέσιμοι στο τηλέφωνο ανά πάσα ώρα και στιγμή. Ξεκίνησαν οι καθυστερήσεις στην καταβολή των μισθών και κάποιους μήνες δεν καταβάλλονται καθόλου, ενώ οι προμήθειες ερχόντουσαν κανονικά. Το επιχείρημα της εργοδοσίας ήταν πως «λεφτά δεν υπάρχουν», «ξέρεις πόσο κοστίζουν τα ένσημά σας;», «χρωστάμε στην κάβα, στη ΔΕΗ κτλ.», ενώ παράλληλα η εργοδοσία έκανε ταξίδι αναψυχής στο εξωτερικό και ανακαίνιση στο κατάστημα.
Οι δύο εργαζόμενες το Μάρτιο του 2017 προσέφυγαν στο ΣΕΠΕ κι εκεί πληροφορήθηκαν ότι, αντί για μία σύμβαση που είχαν υπογράψει, είχαν κατατεθεί στο όνομά τους και εν αγνοία τους άλλες 3 συμβάσεις, στις οποίες δεν αναγνώρισαν τις υπογραφές τους. Στο προγραμματισμένο ραντεβού στο ΣΕΠΕ ειπώθηκαν «επιχειρήματα» από το δικηγόρο της εργοδοσίας, ότι είναι καλοί εργοδότες επειδή δεν έπαιρναν μερίδιο από τα tips. Η εργοδοσία παραδέχτηκε πως δεν έχει καταβάλει ποτέ και σε κανέναν εργαζόμενο δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων, επίδομα αδείας, νυχτερινές και κυριακάτικες προσαυξήσεις και πως όλα αυτά συνυπολογίζονται στο μεροκάματο των 28 ευρώ το πρωί και 32 ευρώ το βράδυ.
Μετά την καταγγελία των δύο εργαζομένων, οι οποίες παρέμειναν στην εργασία τους, το κλίμα στο χώρο εργασίας έγινε εξαιρετικά εχθρικό, τόσο για τις ίδιες όσο και για τους υπόλοιπους εργαζόμενους του καταστήματος. Αφενός οι συναδέλφισσες ενημερώθηκαν πως έχουν μειωμένα μεροκάματα, που αντιστοιχούν στην τελευταία κατατεθειμένη σύμβαση. Αφετέρου επικράτησε ένα κλίμα τρομοκράτησης συνολικά των εργαζομένων, ώστε να τους αποτρέψουν από το να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ν.Α και Μ.Τ. και να διεκδικήσουν κι εκείνοι όσα τους οφείλονται. Σε αυτό το πλαίσιο, ξεκίνησε μια προσπάθεια απομόνωσης των δύο εργαζομένων από το υπόλοιπο προσωπικό του μαγαζιού, η οποία όμως απέβη άκαρπη. Μέσω τρίτων οι δύο εργαζόμενες πληροφορήθηκαν ότι η εργοδοσία διατύπωνε απειλές εναντίον τους. Επίσης τα μέλη του σωματείου μας πληροφορήθηκαν πως μία ακόμα εργαζόμενη, που είχε παραιτηθεί λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν και πριν προλάβει να υπογράψει την παραίτησή της, παρενοχλήθηκε στη νέα της δουλειά από την εργοδοσία, που τηλεφώνησε ζητώντας να μιλήσει στην προϊσταμένη της και λέγοντας πως υπάρχει κάποια «εκκρεμότητα» με την εργαζόμενη.
Οι συναδέλφισσες Ν.Α. και Μ.Τ. έχουν καταθέσει αγωγή κατά της εταιρίας Αντώνιος Κατσινέλος Α.Ε. για απλήρωτα δεδουλευμένα, δώρα και επιδόματα και επίσης έκαναν καταγγελία στο ΙΚΑ για τα ένσημα που τους οφείλονται.
Ως σωματείο προτάσσουμε την αυτοοργάνωση και τις διεκδικήσεις στους χώρους δουλειάς και θεωρούμε υπεύθυνη την εργοδοσία του ΤΙΘΟΡΑ και τα τσιράκια της για οτιδήποτε συμβεί στις συναδέλφισσές μας. Άλλωστε οι απειλές της εργοδοσίας δεν είναι καινούριο φαινόμενο, τις έχουμε αντιμετωπίσει στο παρελθόν σε μαγαζιά. Τα «θα δούνε τι θα πάθουν» και «δεν ξέρουν πού έμπλεξαν» όχι μόνο δεν μας τρομάζουν, μας εξοργίζουν.
Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις 8 Φλεβάρη 2018 στις 9.00 π.μ. στα δικαστήρια της Ευελπίδων (κτίριο 11), όπου εκδικάζεται η αγωγή των δύο συναδελφισσών μας.

ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΣΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ/Η ΘΑ ΚΟΒΕΤΑΙ
Η ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΝΑ ΚΑΤΑΒΛΗΘΟΥΝ ΤΑ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ ΜΑΣ

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Στηρίζουμε- συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις ενάντια στην ψήφιση του πολυνομοσχεδίου

ΔΕΥΤΕΡΑ 15/12 ΣΤΙΣ 16.30 ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ (ΣΚΥΛΙΤΣΗ 10, ΕΞΑΡΧΕΙΑ)

Στηρίζουμε - συμμετέχουμε  στις κινητοποιήσεις ενάντια στην ψήφιση του πολυνομοσχεδίου ( το άνοιγμα των γραφείων μετά τις 18.00 δεν θα γίνει )

Τίποτα δεν μας χαρίστηκε, ότι κερδίζεται γίνεται μόνο με σκληρό και ταξικό  αγώνα. Να υπερασπιστούμε τα εργατικά μας συμφέροντα. 


Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

Μόλις πριν ένα μήνα, η κυβέρνηση, επιβεβαιώνοντας στο έπακρο τον ρόλο του καλύτερου διαχειριστή της κρίσης του κεφαλαίου, είχε φέρει άρον-άρον στη Βουλή προς ψήφιση μια έκτακτη τροπολογία που πλήττει μια από τις κορυφαίες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, την απεργία, και την ίδια στιγμή ναρκοθετεί το κατακτημένο, επίσης, δικαίωμα της αποζημίωσης μετά από εργατικό ατύχημα. Μερικές μέρες μετά η τροπολογία αποσύρθηκε για να ξανακατέβει μέσα στα πλαίσια του πολυνομοσχεδίου που κατεβαίνει και ψηφίζεται εσπευσμένα αυτές τις μέρες.
Η τροπολογία περιλαμβάνει στο πρώτο σκέλος της ρυθμίσεις που ουσιαστικά καταργούν την κήρυξη απεργίας από πρωτοβάθμια σωματεία. Και αυτό γιατί, για τη συζήτηση και λήψη απόφασης κήρυξης απεργίας, απαιτείται η παρουσία στη γενική συνέλευση  σωματείου τουλάχιστον του ενός δεύτερου (1/2) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών. Σε μια εποχή που στους χώρους δουλειάς κυριαρχεί ο φόβος της ανεργίας, οι εκδικητικές απολύσεις,  αλλά και  το κλίμα εκβιασμού και τρομοκρατίας πριν από μια απεργία, τώρα το κράτος έρχεται και βάζει νέα εμπόδια. Επίσης να μην ξεχνάμε ότι ήδη οι περισσότερες απεργίες βγαίνουν παράνομες και καταχρηστικές με αυθημερόν συζητήσεις στα δικαστήρια από αγωγές της εργοδοσίας, να μην ξεχνάμε τις επιστρατεύσεις απεργών αλλά και τη νομοθέτηση  από την τωρινή κυβέρνηση  της  εργοδοτικής ανταπεργίας (λοκ άουτ), που εξασφαλίζει στα αφεντικά να μην πληρώνουν μισθό και σε όσους εργαζόμενους δεν απεργούν κατά την διάρκεια μιας απεργίας, ασκώντας επιπλέον πίεση στους απεργούς.
Στο άλλο σκέλος της τροπολογίας, τσακίζεται η ήδη υποτιμημένη έννοια του εργατικού ατυχήματος  και ναρκοθετείται το δικαίωμα του εργαζόμενου να λαμβάνει αποζημίωση μετά από εργατικό ατύχημα. Μάλιστα, με το γνώριμο σχήμα της αμφίσημης νοηματοδότησης και επιμελημένης διγλωσσίας της αριστερής διαχείρισης, η τροπολογία παρέχει φαινομενικά ευνοϊκότερους όρους, εντάσσοντας στη νομοθεσία για την καταβολή αποζημίωσης σε εργατικά ατυχήματα, πέρα από τον δόλο του εργοδότη στον οποίο οφείλεται ένα ατύχημα, και την ευθύνη αυτού για τις παραβιάσεις των κανόνων ασφαλείας και υγιεινής. Εν τούτοις, κι ενώ μέχρι σήμερα οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν δικαστικά την επιπλέον αποζημίωσή τους από τον εργοδότη (πχ, για ηθική βλάβη) μιας και τα ταμεία, παρέχοντας και μια σχετική ασφάλεια, συνήθως κάλυπταν ένα μεγάλος μέρος αυτής, με την παραπάνω τροπολογία δίνεται η δυνατότητα να επανακαθορίσουν το όριο αυτής της αποζημίωσης (ή γιατί όχι να την καταργήσουν κιόλας), στέλνοντας τους εργαζόμενους να τα διεκδικήσουν δικαστικά από τους εργοδότες με το πρόσχημα της κατατεθειμένης πλέον νομοθεσίας. Εξάλλου, η ρητορική της κυβέρνησης περιλαμβάνει τη δήθεν πρόθεση να μετακυλήσει το κόστος των αποζημιώσεων των εργατικών ατυχημάτων από τα ταμεία προς τους εργοδότες, ωστόσο αυτό που κάνουν δεν είναι άλλο από το να μετατοπίζουν νομοθετικά και εννοιολογικά το βάρος απόδειξης και καταβολής της αποζημίωσης για τα ατυχήματα προς τους εργαζόμενους, μέσω της  χρονοβόρας και κοστοβόρας δικαστικής διαδικασίας. 
Και όλα αυτά ενώ οι εργαζόμενοι, ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχουμε ήδη νιώσει στο πετσί μας τι σημαίνουν οι ασθένειες λόγω επαγγέλματος, οι τραυματισμοί και τα σακατέματα  και ενώ οι θάνατοι εν ώρα εργασίας σε πολλούς κλάδους έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Τα εργατικά ατυχήματα δεν οφείλονται βέβαια στην θεά τύχη ή στην απροσεξία των ίδιων των εργαζομένων, όπως προσπαθούν να μας πείσουν τα αφεντικά, αλλά στην εντατικοποίηση, στη μη τήρηση των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας, στην εκμετάλλευση και το φόβο που επικρατεί σαν γενικότερο κλίμα στους χώρους δουλειάς. Αυτές τις συνθήκες προσπαθούν τώρα να δέσουν και με νόμους οι κυβερνήσεις και οι εργοδότες. 
Για να θυμόμαστε και για να μην έχουμε κοντή μνήμη, οι τωρινοί κυβερνητικοί σωτήρες  του κεφαλαίου ισχυροποίησαν και επέκτειναν το αντεργατικό περιβάλλον των πρώτων μνημονιακών χρόνων, το οποίο περιελάμβανε την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Στο προϋπάρχον καθεστώς των ατομικών συμβάσεων, της πλήρους  κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, του κατώτατου και υποκατώτατου μισθού, της μαθητείας, των voucher και της εργοδοτικής τρομοκρατίας,  ήρθαν να προσθέσουν και τις δικές τους πινελιές. 
Η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, οι αλλαγές στο ασφαλιστικό, η ουσιαστική κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, το εργοδοτικό λοκ άουτ και τα νέα αντεργατικά μέτρα που συνεχώς φέρνουν, σε συνδυασμό με την όξυνση της καταστολής, την ποινικοποίηση των εργατικών αγώνων μέχρι και τη σύλληψη απεργών μέσα από τα σπίτια τους (εργαζόμενοι Καρυπίδη) δείχνουν ότι το κράτος έχει συνέχεια, ανεξάρτητα από το ποιοι κυβερνούν.  
Όλα τα παραπάνω ευθυγραμμίζονται πλήρως με τις διαχρονικές επιδιώξεις των αφεντικών, που με προεξάρχοντα τον ΣΕΒ (Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων) ζητούν και επιπλέον μέτρα όπως την γενίκευση της ''ευελιξίας'' στις εργασιακές σχέσεις, συμβάσεις μηδενικών ωρών, εργασία βάσει δελτίου - κουπονιών, μικροσυμβάσεις (mini jobs) κ.α.  Φυσικά δε μας κάνει εντύπωση ότι για την τωρινή τροπολογία  για την απεργία, σύσσωμο το αστικό πολιτικό προσωπικό, οι εφημερίδες και τα κανάλια τους συγχαίρουν την κυβέρνηση και συντάσσονται όλοι μαζί στην ψήφισή του. Και ούτε μας κάνει εντύπωση ότι οι αλλαγές στα εργασιακά δεν αγγίζουν την ξεπουλημένη εργοδοτική ΓΣΕΕ, που έτσι κι αλλιώς συνεδριάζει και αποφασίζει με κλειστά Διοικητικά Συμβούλια. 
Αυτό που θέλουν να χτυπήσουν είναι οι απεργιακές αποφάσεις πρωτοβάθμιων σωματείων, που αποκτούν νόημα γιατί παίρνονται μέσα από γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων και συχνά μπλοκάρουν την παραγωγή σαν μέσο πίεσης και αγώνα. Αυτό που επιδιώκουν είναι - επειδή για πολύ καιρό ακόμα θα φέρνουν νέα μέτρα- να μην υπάρχει η απεργία σαν μέσο πάλης και οι εργαζόμενοι και τα σωματεία να γίνουμε  ''κοινωνικοί εταίροι''. Με λίγα λόγια επιδιώκουν να θωρακίσουν ένα καθεστώς ''εργασιακής ειρήνης'', φοβούμενοι εργατικές αντιδράσεις.
Όλοι εμείς που παράγουμε τα πλούτη και τα κέρδη των αφεντικών,  οι εργαζόμενοι/ες και οι άνεργοι/ες, οι κακοπληρωμένοι και οι ανασφάλιστοι μπορούμε να βρεθούμε πάνω σε πολλά κοινά πράγματα και να αγωνιστούμε. Παίρνουμε θέση βάζοντας μπροστά εργατικά αιτήματα, διαλύοντας ταυτόχρονα τις όποιες ψευδαισθήσεις για ατομικές λύσεις ή σωτήρες. Οι εργατικές συλλογικότητες και τα σωματεία μας είμαστε εμείς και είναι το δικό μας όπλο, είναι δική μας δουλειά να συμμετέχουμε καθημερινά, να τα δυναμώσουμε και να αγωνιστούμε. 
Η απεργία κατακτήθηκε με αίμα και αγώνα και η επιτυχία της κρίνεται από τη συμμετοχή μας στις παρεμβάσεις, στην περιφρούρηση, στους απεργιακούς αποκλεισμούς, στον δρόμο. 


Τίποτα δεν μας χαρίστηκε, ό,τι κερδίζεται γίνεται μόνο με σκληρό και ταξικό  αγώνα.
Να υπερασπιστούμε τα εργατικά μας συμφέροντα. 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ ΒΑΣΗΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΕΡΒΙΤΟΡΩΝ ΜΑΓΕΙΡΩΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ

Καλούμε σε 24ωρη απεργία, την Παρασκευή 12/01, και συγκέντρωση –πορεία στα Προπύλαια, στις 12.00.

Τίποτα δεν μας χαρίστηκε, ότι κερδίζεται γίνεται μόνο με σκληρό και ταξικό  αγώνα. Να υπερασπιστούμε τα εργατικά μας συμφέροντα. 


Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

Μόλις πριν ένα μήνα, η κυβέρνηση, επιβεβαιώνοντας στο έπακρο τον ρόλο του καλύτερου διαχειριστή της κρίσης του κεφαλαίου, είχε φέρει άρον-άρον στη Βουλή προς ψήφιση μια έκτακτη τροπολογία που πλήττει μια από τις κορυφαίες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, την απεργία, και την ίδια στιγμή ναρκοθετεί το κατακτημένο, επίσης, δικαίωμα της αποζημίωσης μετά από εργατικό ατύχημα. Μερικές μέρες μετά η τροπολογία αποσύρθηκε για να ξανακατέβει μέσα στα πλαίσια του πολυνομοσχεδίου που κατεβαίνει και ψηφίζεται εσπευσμένα αυτές τις μέρες.
Η τροπολογία περιλαμβάνει στο πρώτο σκέλος της ρυθμίσεις που ουσιαστικά καταργούν την κήρυξη απεργίας από πρωτοβάθμια σωματεία. Και αυτό γιατί, για τη συζήτηση και λήψη απόφασης κήρυξης απεργίας, απαιτείται η παρουσία στη γενική συνέλευση  σωματείου τουλάχιστον του ενός δεύτερου (1/2) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών. Σε μια εποχή που στους χώρους δουλειάς κυριαρχεί ο φόβος της ανεργίας, οι εκδικητικές απολύσεις,  αλλά και  το κλίμα εκβιασμού και τρομοκρατίας πριν από μια απεργία, τώρα το κράτος έρχεται και βάζει νέα εμπόδια. Επίσης να μην ξεχνάμε ότι ήδη οι περισσότερες απεργίες βγαίνουν παράνομες και καταχρηστικές με αυθημερόν συζητήσεις στα δικαστήρια από αγωγές της εργοδοσίας, να μην ξεχνάμε τις επιστρατεύσεις απεργών αλλά και τη νομοθέτηση  από την τωρινή κυβέρνηση  της  εργοδοτικής ανταπεργίας (λοκ άουτ), που εξασφαλίζει στα αφεντικά να μην πληρώνουν μισθό και σε όσους εργαζόμενους δεν απεργούν κατά την διάρκεια μιας απεργίας, ασκώντας επιπλέον πίεση στους απεργούς.
Στο άλλο σκέλος της τροπολογίας, τσακίζεται η ήδη υποτιμημένη έννοια του εργατικού ατυχήματος  και ναρκοθετείται το δικαίωμα του εργαζόμενου να λαμβάνει αποζημίωση μετά από εργατικό ατύχημα. Μάλιστα, με το γνώριμο σχήμα της αμφίσημης νοηματοδότησης και επιμελημένης διγλωσσίας της αριστερής διαχείρισης, η τροπολογία παρέχει φαινομενικά ευνοϊκότερους όρους, εντάσσοντας στη νομοθεσία για την καταβολή αποζημίωσης σε εργατικά ατυχήματα, πέρα από τον δόλο του εργοδότη στον οποίο οφείλεται ένα ατύχημα, και την ευθύνη αυτού για τις παραβιάσεις των κανόνων ασφαλείας και υγιεινής. Εν τούτοις, κι ενώ μέχρι σήμερα οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν δικαστικά την επιπλέον αποζημίωσή τους από τον εργοδότη (πχ, για ηθική βλάβη) μιας και τα ταμεία, παρέχοντας και μια σχετική ασφάλεια, συνήθως κάλυπταν ένα μεγάλος μέρος αυτής, με την παραπάνω τροπολογία δίνεται η δυνατότητα να επανακαθορίσουν το όριο αυτής της αποζημίωσης (ή γιατί όχι να την καταργήσουν κιόλας), στέλνοντας τους εργαζόμενους να τα διεκδικήσουν δικαστικά από τους εργοδότες με το πρόσχημα της κατατεθειμένης πλέον νομοθεσίας. Εξάλλου, η ρητορική της κυβέρνησης περιλαμβάνει τη δήθεν πρόθεση να μετακυλήσει το κόστος των αποζημιώσεων των εργατικών ατυχημάτων από τα ταμεία προς τους εργοδότες, ωστόσο αυτό που κάνουν δεν είναι άλλο από το να μετατοπίζουν νομοθετικά και εννοιολογικά το βάρος απόδειξης και καταβολής της αποζημίωσης για τα ατυχήματα προς τους εργαζόμενους, μέσω της  χρονοβόρας και κοστοβόρας δικαστικής διαδικασίας. 
Και όλα αυτά ενώ οι εργαζόμενοι, ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχουμε ήδη νιώσει στο πετσί μας τι σημαίνουν οι ασθένειες λόγω επαγγέλματος, οι τραυματισμοί και τα σακατέματα  και ενώ οι θάνατοι εν ώρα εργασίας σε πολλούς κλάδους έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Τα εργατικά ατυχήματα δεν οφείλονται βέβαια στην θεά τύχη ή στην απροσεξία των ίδιων των εργαζομένων, όπως προσπαθούν να μας πείσουν τα αφεντικά, αλλά στην εντατικοποίηση, στη μη τήρηση των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας, στην εκμετάλλευση και το φόβο που επικρατεί σαν γενικότερο κλίμα στους χώρους δουλειάς. Αυτές τις συνθήκες προσπαθούν τώρα να δέσουν και με νόμους οι κυβερνήσεις και οι εργοδότες. 
Για να θυμόμαστε και για να μην έχουμε κοντή μνήμη, οι τωρινοί κυβερνητικοί σωτήρες  του κεφαλαίου ισχυροποίησαν και επέκτειναν το αντεργατικό περιβάλλον των πρώτων μνημονιακών χρόνων, το οποίο περιελάμβανε την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Στο προϋπάρχον καθεστώς των ατομικών συμβάσεων, της πλήρους  κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, του κατώτατου και υποκατώτατου μισθού, της μαθητείας, των voucher και της εργοδοτικής τρομοκρατίας,  ήρθαν να προσθέσουν και τις δικές τους πινελιές. 
Η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, οι αλλαγές στο ασφαλιστικό, η ουσιαστική κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, το εργοδοτικό λοκ άουτ και τα νέα αντεργατικά μέτρα που συνεχώς φέρνουν, σε συνδυασμό με την όξυνση της καταστολής, την ποινικοποίηση των εργατικών αγώνων μέχρι και τη σύλληψη απεργών μέσα από τα σπίτια τους (εργαζόμενοι Καρυπίδη) δείχνουν ότι το κράτος έχει συνέχεια, ανεξάρτητα από το ποιοι κυβερνούν.  
Όλα τα παραπάνω ευθυγραμμίζονται πλήρως με τις διαχρονικές επιδιώξεις των αφεντικών, που με προεξάρχοντα τον ΣΕΒ (Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων) ζητούν και επιπλέον μέτρα όπως την γενίκευση της ''ευελιξίας'' στις εργασιακές σχέσεις, συμβάσεις μηδενικών ωρών, εργασία βάσει δελτίου - κουπονιών, μικροσυμβάσεις (mini jobs) κ.α.  Φυσικά δε μας κάνει εντύπωση ότι για την τωρινή τροπολογία  για την απεργία, σύσσωμο το αστικό πολιτικό προσωπικό, οι εφημερίδες και τα κανάλια τους συγχαίρουν την κυβέρνηση και συντάσσονται όλοι μαζί στην ψήφισή του. Και ούτε μας κάνει εντύπωση ότι οι αλλαγές στα εργασιακά δεν αγγίζουν την ξεπουλημένη εργοδοτική ΓΣΕΕ, που έτσι κι αλλιώς συνεδριάζει και αποφασίζει με κλειστά Διοικητικά Συμβούλια. 
Αυτό που θέλουν να χτυπήσουν είναι οι απεργιακές αποφάσεις πρωτοβάθμιων σωματείων, που αποκτούν νόημα γιατί παίρνονται μέσα από γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων και συχνά μπλοκάρουν την παραγωγή σαν μέσο πίεσης και αγώνα. Αυτό που επιδιώκουν είναι - επειδή για πολύ καιρό ακόμα θα φέρνουν νέα μέτρα- να μην υπάρχει η απεργία σαν μέσο πάλης και οι εργαζόμενοι και τα σωματεία να γίνουμε  ''κοινωνικοί εταίροι''. Με λίγα λόγια επιδιώκουν να θωρακίσουν ένα καθεστώς ''εργασιακής ειρήνης'', φοβούμενοι εργατικές αντιδράσεις.
Όλοι εμείς που παράγουμε τα πλούτη και τα κέρδη των αφεντικών,  οι εργαζόμενοι/ες και οι άνεργοι/ες, οι κακοπληρωμένοι και οι ανασφάλιστοι μπορούμε να βρεθούμε πάνω σε πολλά κοινά πράγματα και να αγωνιστούμε. Παίρνουμε θέση βάζοντας μπροστά εργατικά αιτήματα, διαλύοντας ταυτόχρονα τις όποιες ψευδαισθήσεις για ατομικές λύσεις ή σωτήρες. Οι εργατικές συλλογικότητες και τα σωματεία μας είμαστε εμείς και είναι το δικό μας όπλο, είναι δική μας δουλειά να συμμετέχουμε καθημερινά, να τα δυναμώσουμε και να αγωνιστούμε. 
Η απεργία κατακτήθηκε με αίμα και αγώνα και η επιτυχία της κρίνεται από τη συμμετοχή μας στις παρεμβάσεις, στην περιφρούρηση, στους απεργιακούς αποκλεισμούς, στον δρόμο. 

Καλούμε σε 24ωρη απεργία, την Παρασκευή 12/01
και συγκέντρωση –πορεία στα Προπύλαια, στις 12μ
Τίποτα δεν μας χαρίστηκε, ό,τι κερδίζεται γίνεται μόνο με σκληρό και ταξικό  αγώνα.
Να υπερασπιστούμε τα εργατικά μας συμφέροντα. 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ ΒΑΣΗΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΕΡΒΙΤΟΡΩΝ ΜΑΓΕΙΡΩΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Εργατική νίκη στο μαγαζί Τριφασικό

Η συναδέλφισσα Β. μέλος του σωματείου  είχε απολυθεί από το μαγαζί Τριφασικό στον Κεραμεικό και διεκδίκησε τα νόμιμα δεδουλευμένα της που προέκυπταν από νυχτερινά, Κυριακές, επίδομα καλοκαιριού, αργίες, υπερωρίες. Προσέφυγε στην Επιθεώρηση Εργασίας και μαζί με το σωματείο διεκδίκησε από τα αφεντικά του Τριφασικού  να της καταβληθούν όλα όσα της χρωστούσε το μαγαζί (εδώ το ιστορικό της υπόθεσης). Μετά και την ανάδειξη και δημοσιοποίηση του ζητήματος από το σωματείο η εργοδοσία του μαγαζιού κατέβαλλε το σύνολο των χρημάτων που δίκαια διεκδικούσε η συναδέλφισσα. Η νικηφόρα  έκβαση του αγώνα που έδωσε η συναδέλφισσα Β. μαζί με το σωματείο ευελπιστούμε να αλλάξει την συμπεριφορά της εργοδοσίας του μαγαζιού και να μην συνεχίσει να καταπατά εργασιακά δικαιώματα, ώστε να μην χρειαστεί να επανέλθουμε στο μέλλον.

Ειδικά στην συγκεκριμένη περίοδο που συνολικά  τα αφεντικά του κλάδου έχουν ξεσαλώσει και μας ζητάνε να δουλεύουμε με χαμηλά μεροκάματα και  ξεχειλωμένα ωράρια, που μας θέλουν ανασφάλιστους ή μισοασφαλισμένους, το να τα αποδεχόμαστε όλα αυτά με σκυμμένο κεφάλι δεν είναι λύση. Πρέπει να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια μας, να οργανωθούμε όλοι και όλες που δουλεύουμε σε καφέ, μπαρ, εστιατόρια, ταβέρνες, μεγάλες αλυσίδες και σε κάθε λογής επισιτιστικό κατάστημα. Το σωματείο μας  είμαστε εμείς και είναι η δύναμη μας για να αλλάξουμε συνολικά τα πράγματα στον κλάδο αλλά  και η απάντηση μας στις ορέξεις  κάθε αφεντικού.

ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΑΤΣΑ