Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

ΟΠΟΙΟ ΧΕΡΙ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΡΓΑΤΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΒΕΤΑΙ!

Το Σάββατο 22/2, μετά από κάλεσμα του σωματείου και με τη συμμετοχή αλληλέγγυων συλλογικοτήτων και σωματείων, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση έξω από το μαγαζί "SCΗERZO" στο Μαρούσι. Συνάδελφος μετανάστης που εργαζόταν στο  συγκεκριμένο κατάστημα ξυλοκοπήθηκε από το αφεντικό του γιατί διεκδίκησε τα δεδουλευμένα του. Για περίπου 2 ώρες,  200 και παραπάνω άτομα φώναζαν συνθήματα, μοίρασαν τρικάκια, ενημέρωσαν κόσμο και γειτονικά μαγαζιά. Το μοίρασμα και η ενημέρωση συνεχίστηκε σε μια σύντομη πορεία, που ακολούθησε την παρέμβαση. 

Σκοπός μας σ'αυτήν την πρώτη, αλλά σίγουρα όχι τελευταία παρέμβασή μας στο μαγαζί SCHERZO, είναι να καταστήσουμε σαφές ότι η ταξική αλληλεγγύη και οργάνωση μπορεί να τσακίσει τη βία και την τρομοκρατία των αφεντικών

Ακολουθούν φωτογραφίες και το κείμενο που μοιράστηκε.








ΟΠΟΙΟ ΧΕΡΙ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΡΓΑΤΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΒΕΤΑΙ

Συνάδελφος, μετανάστης, μέλος του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών επαγγελμάτων του κλάδου του Επισιτισμού, εργαζόταν στο μαγαζί SCHERZO, στο Μαρούσι, Βορέα 8, για περίπου πέντε μήνες εώς και 12 ώρες τη μέρα, 30 ημέρες το μήνα, για 10 Ευρώ τη μέρα. Σε μόνιμο καθεστώς ομηρίας από τα αφεντικά, καθώς εκτός από τον καθαρισμό του καταστήματος και τη λάντζα, ήταν υποχρεωμένος να τρέχει για δουλειές, που αφορούσαν τόσο το μαγαζί όσο και προσωπικά το αφεντικό. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, του χρωστούσαν και δεδουλευμένα. Κατά τη διάρκεια αποπληρωμής κάποιων χρωστούμενων, ο συνάδελφος ξυλοκοπήθηκε από το αφεντικό Δημήτρη Τυρολόγο, ο οποίος επίσης, του πήρε την τσάντα με προσωπικά έγγραφα και χρήματα, με αποτέλεσμα ο συνάδελφος να παραμείνει 3 ημέρες στο νοσοκομείο.

Παρ'όλη την αγριότητα της εργασιακής του καθημερινότητας, ο συνάδελφος κινήθηκε από την αρχή με καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας. Μετά τον ξυλοδαρμό του διεκδίκησε και συνεχίζει να διεκδικεί την αξιοπρέπεια του να είναι κανείς εργάτης, απευθυνόμενος σε αλληλέγγυους κοινωνικούς χώρους και το σωματείο.

Η περίπτωση του συναδέλφου μας στο SCHERZO δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, ούτε το αφεντικό του ένας οξύθυμος εργοδότης. Είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, όταν ντόπιοι και μετανάστες εργάτες ζητούμε δεδουλευμένα, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, χρωστούμενα μεροκάματα πείνας και ένσημα, να εισπράττουμε από τα αφεντικά ειρωνία, άρνηση και ξύλο.

Στη σημερινή εποχή που το κεφάλαιο αποκαλεί “κρίση”, οι μετανάστες/στριες αποτελούν το πιο υποτιμημένο κομμάτι της εργατικής τάξης, φέροντας όλα τα δεινά μιας “χώρας υποδοχής σε κρίση”. Αν δε σκοτωθούν στον Έβρο, αν δεν πνιγούν στο Φαρμακονήσι, αν δε δολοφονηθούν στη Μανωλάδα, καταλήγουν σε κάτεργα όπως αυτά του επισιτισμού και τότε οι ταξικές αντιθέσεις και οι κοινωνικές-φυλετικές ανισότητες αποκτούν κτηνώδη χαρακτηριστικά. Οι μετανάστες/στριες είναι καταδικασμένοι να δουλεύουν για την καπιταλιστική μηχανή με εξευτελιστικά μεροκάματα, απάνθρωπα ωράρια, φυσικά, χωρίς ένσημα, και με μόνιμη την απειλή της απόλυσης, της επίθεσης και της απέλασης, βιώνοντας διάχυτα τον ρατσισμό, τους ξυλοδαρμούς και τις δολοφονίες.

Στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι. Το χέρι που σηκώθηκε απο τα αφεντικά στο μετανάστη εργάτη, αύριο θα σηκωθεί σε όλη την εργατική τάξη. Η βία στους μετανάστες εργάτες σήμερα, είναι εικόνα από το αύριο όλης της τάξης. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για μετανάστες είναι τα ίδια στρατόπεδα που θα κρατήσουν έγκλειστους τους περισευούμενους του αύριο. Άνεργοι, άστεγοι, τοξικοεξαρτημένοι, ψυχικά ασθενείς, κοινωνικοί αγωνιστές περισσεύουν σε ένα σύστημα που χρειάζεται μόνο σκλάβους να μοχθούν για την “έλευση της ανάπτυξης”. Η εργοδοτική τρομοκρατία, οι επιτάξεις των απεργιακών κινητοποιήσεων, η καταστολή κοινωνικών και ταξικών αγώνων, η στέρηση κάθε ελπίδας για αξιοπρέπεια στη ζωή και την εργασία είναι ολοφάνερα εδώ.

Ως εργαζόμενοι στα κάτεργα του επισιτισμού, σ' ένα κλάδο που τα μνημόνια έχουν επιβληθεί χρόνια τώρα και οι σκληρές συνθήκες εργασίας είναι καθεστώς, δεν έχουμε παρά να σταθούμε αλληλέγγυοι σε κάθε εργάτη/τρια που αντιστέκεται, μάχεται, διεκδικεί. Με τη συμμετοχή μας στο σωματείο βάσης του κλάδου, μέσα από οριζόντιες διαδικασίες και σε συνεργασία με μαχητικά σωματεία από άλλους κλάδους, αναπτύσσουμε την ταξική μας συνείδηση, τονώνουμε την ταξική μας αυτοπεποίθηση και οργανώνουμε τη δράση μας απέναντι σε μικρά και μεγάλα αφεντικά.

Κι αν θεωρούν ότι μπορούν να μας τρομάξουν, η απάντησή μας θα είναι η συλλογική μας δράση, που νικάει το φόβο.
Κι αν δε μας σέβονται πρέπει να αρχίσουν να μας φοβούνται.

ΝΑ ΑΝΑΚΟΨΟΥΜΕ ΤΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ


ΤΑΞΙΚΟ ΜΙΣΟΣ-ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Αφίσα του Σωματείου για τα "εναλλακτικά" μαγαζιά


Ο εναλλακτισμός πουλάει, ας μάθει και να πληρώνει

Το Σαλαντίν, [ναι αυτό που είχε ανασφάλιστους επί 1,5 χρόνο όλους/ες τους εργαζόμενους/ες του (και τους 12) και απέλυσε 3 από αυτούς γιατί ζήτησαν ένσημα-δώρα εορτών-αξιοπρεπείς συνθήκες], είναι από τα μαγαζιά του Κεραμεικού που προωθεί ένα κλίμα φιλικής διάθεσης με τους πελάτες του, όπου όλοι γνωρίζονται και είναι μια παρέα, τα αφεντικά φροντίζουν ώστε οι θαμώνες να νιώθουν οικεία και μαζί με τη δημιουργική διάθεση που υπάρχει στην περιοχή, βοηθά ώστε όλα αυτά να αποκτούν μια καλλιτεχνική ζαλάδα. Σε αυτή τη γλυκιά θαλπωρή ξεχωρίζουν κάποιες φιγούρες αλλόκοτες … εμείς που ξεχνάμε την γενική χαλαρότητα και τρέχουμε σαν να μην υπάρχει αύριο, με γεμάτους δίσκους στα χέρια και φορεμένα χαμόγελα στα πρόσωπα. Ταυτόχρονα ξεχωρίζουν και κάποιοι άλλοι από εμάς πιο αφανείς, αλλά το ίδιο αλλόκοτοι μέσα στην επικρατούσα ευθυμία, που προσπαθούν να μην κοπούν από μαχαίρια και να γλιτώσουν τα εγκαύματα των τηγανιών. Είμαστε απλά οι εργαζόμενοι στον Κεραμεικό και σε ένα κλάδο όπου επικρατούν τα αόρατα ή κομμένα ένσημα, τα ανύπαρκτα δώρα εορτών, τα «ξεχασμένα» νυχτερινά και οι αναπάντητες απολύσεις.
Αλλά ως εργαζόμενοι/ες έχουμε μάθει πως έχουμε όλη τη δύναμη στα χέρια μας. Έτσι όπως έχουμε τη δύναμη να δουλεύουμε ολόκληρα μαγαζιά, έτσι έχουμε και τη δύναμη να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας και να αλλάζουμε τις συνθήκες της δουλειάς και της ζωής μας. Όχι με έναν αόριστο τρόπο άλλα μέσω της οργάνωσης μας, είτε μέσα στην ίδια μας τη εργασία (ως επιτροπή εργαζόμενων), είτε στη γειτονιά μας (ως συνελεύσεις εργαζόμενων), είτε συνολικά με το κλαδικό μας σωματείο. Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων προσπαθεί να είναι παρόν σε κάθε αγώνα που συμβαίνει, σε κάθε προσπάθεια να βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας μας. Το σωματείο μας λειτουργεί με οριζόντιες διαδικασίες όπου όλα τα μέλη του έχουν λόγο και ευθύνη για τις κινήσεις, το λόγο και τις πράξεις του. Δουλεύουμε σε έναν κλάδο όπου η εργασιακή κατάσταση του κάθε μαγαζιού επηρεάζει και τα υπόλοιπα και για αυτό για εμάς ο αγώνας κάθε εργαζόμενου/ης είναι αγώνας όλων μας. Τα αφεντικά συνεχώς επικαλούνται την «πιάτσα», δηλαδή το τί συνθήκες επικρατούν στα γύρω μαγαζιά και είναι ώρα να επικαλούμαστε τους δικούς μας αγώνες, τους αγώνες που δημιουργούνται από τα κάτω, από εμάς τους ίδιους.


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ- ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

Μπροσούρα για τον αγώνα στην "Pizza Fan"

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Κείμενο αλληλεγγύης στον αγώνα για την επαναπρόσληψη των 3 απολυμένων του Σαλαντίν

Το κείμενο του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Γεωπονικού για τις απολύσεις στο Σαλαντίν

ΣΑΛΑΝΤΙΝ: ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΜΑΓΑΖΙ…ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ!
Οι εργαζόμενοι του «εναλλακτικού» μεζεδοπωλείου Σαλαντίν (Μεταξουργείο) σερβίρονται πιάτα… λίγο κρύα! Πιάτα γκουρμέ για την «εποχή», όπως μη καταβολή ενσήμων, μηδαμινές απολαβές δώρων, ανύπαρκτα επιδόματα αδείας, κάλυψη δουλειάς για δύο. Με δικαιολογίες τύπου «δε βγαίνω», «το μαγαζί έχει πολλά έξοδα», «έγινε λογιστικό λάθος», «σε τέτοιους καιρούς όλοι θυσιαζόμαστε», το αφεντικό του σαλαντίν επιδιώκει να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του υποτιμώντας κι άλλο την εργασία των υπαλλήλων.
Έπειτα από πιέσεις, δέχθηκε να «κολλήσει» μερικά ένσημα και μετά την ψήφιση του νέου νόμου τα κατέβαλε σχεδόν ολόκληρα. Στις αρχές του χρόνου ένας εργαζόμενος απολύθηκε εκδικητικά επειδή διεκδίκησε ολόκληρο το δώρο. Ακολούθησαν διαμαρτυρίες από τους υπόλοιπους υπαλλήλους, αλλά η απόλυση όχι μόνο δεν αναιρέθηκε, αλλά «έδιωξε» άλλους 2 αλληλέγγυους εργαζόμενους. Από τότε πραγματοποιούνται παρεμβάσεις από τους εργαζόμενους, από σωματεία αλλά και από αλληλέγγυους, έξω από το εν λόγω μαγαζί, πιέζοντας το αφεντικό να κάνει τις επαναπροσλήψεις.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στις περιοχές του Μεταξουργείου και του Κεραμεικού η εμφάνιση «εναλλακτικών» μαγαζιών, που προσελκύουν και το αντίστοιχο κοινό. Δημιουργούν την ψευδαίσθηση ενός «μαγαζιού-παρέα», όπου οι συνθήκες εργασίας είναι ιδανικές, ενώ οι καταναλωτές θρέφουν το «επαναστατικό» τους προφίλ. Η πραγματικότητα όμως αποδεικνύεται διαφορετική, με τα αφεντικά στο ρόλο τους, να μην κολλάνε ένσημα, να καταπατούν τα εργασιακά δικαιώματα και να απολύουν όποιον τα διεκδικεί.
«Το εστιατόριο σαλαντίν δεν είναι εναλλακτικό καφενείο, αλλά καλλιτεχνικό εστιατόριο και πάντα χωρίς πολιτικές αποχρώσεις».
Η ιδιοκτήτρια με την παραπάνω ανακοίνωσή της προσπαθεί να μας πείσει για μία κατάσταση γενικότερης αποπολιτικοποίησης, διαχωρίζοντας τις καλλιτεχνικές ανησυχίες από τις πολιτικές. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε εμείς, είναι ότι οι εκδικητικές απολύσεις και η στάση των ιδιοκτητών έχουν καθαρά πολιτική υπόσταση, αυτή της εκμετάλλευσης και της επιβολής του νέου εργασιακού μεσαίωνα στο όνομα της καπιταλιστικής κρίσης, της κρίσης που μας θέλει διασπασμένους σε συντεχνίες, απομονωμένους και φοβισμένους. Εμείς δε θεωρούμε τους εαυτούς μας ως φοιτητές και μόνο, αλλά σαν ένα κομμάτι της κοινωνίας που βιώνει καθημερινά τον ταξικό ανταγωνισμό. Η αποστήθιση τεχνοκρατικών πληροφοριών, επιβαλλόμενων από τα πάνω, που κορυφώνεται με τον εκβιασμό της εξεταστικής, η άτυπη μαύρη εργασία μας στο μεγάλο παζάρι της έρευνας, η καθημερινή παραίνεση “να μαζέψουμε πράγματα για το βιογραφικό μας”, η παράλληλη με τις σπουδές και συνήθως ανασφάλιστη εργασία που βιώνει μεγάλο κομμάτι της φοιτητικής κοινότητας, είναι μερικά μόνο παραδείγματα που μας κάνουν όχι απλά να αλληλεπιδρούμε και να στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των απολυμένων του γειτονικού μας Σαλαντίν, αλλά και σε κάθε δίκαιο εργασιακό/εργατικό αγώνα. Έτσι, επιλέγουμε να ταχθούμε στην πλευρά των εργαζομένων, δείχνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη μας, εφόσον είναι ένα ζήτημα που μας αφορά όλους.
«Σε καμία περίπτωση δε λογοδοτώ, ούτε είμαι υπόλογη σε σωματεία και εξωδικαστικούς φορείς».
Όσο τα αφεντικά προσπαθούν να νομιμοποιήσουν τις πράξεις τους μέσα από κρατικούς μηχανισμούς και σφραγισμένα έντυπα θα μας βρίσκουν στο δρόμο τους μέσα από πράξεις αλληλεγγύης και σωματεία βάσης. Σωματεία τα οποία λειτουργούν με αντιιεραρχικές δομές και συνδιαμορφωτικό χαρακτήρα σε αντιδιαστολή με τα εξουσιαστικά μοντέλα των δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργάνων (ΓΣΕΕ) και έρχονται σε πραγματική ρήξη με τα αφεντικά.
Αν δεν μοιραστούμε σήμερα τον αγώνα, θα μοιραστούμε αύριο την ήττα.
ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ!
ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΣΑΛΑΝΤΙΝ!
Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Γεωπονικού





Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ 9 Η ΩΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Αύριο Τρίτη 4/2/2014 στις 9 το πρωί καλούμε στα δικαστήρια της Ευελπίδων, κτήριο 9 αίθουσα 14, όπου εκδικάζεται υπόθεση συναδέλφισας για την εκδικητική της απόλυση από τη Pizza Fan των Σεπολίων.



Η pizza fan Σεπολίων στο εδώλιο
Στις 4/2 εκδικάζεται η εκδικητική απόλυση της συναδέλφου Π.Π., η οποία εργαζόταν για δύο χρόνια στην κουζίνα του καταστήματος pizza fan Σεπολίων. Τα καθήκοντα που της είχαν ανατεθεί ήταν πολλά παραπάνω από την ειδικότητα της ψήστριας (που αναγράφονταν στη σύμβαση). Καθήκοντα όπως αυτά της καθαρίστριας, της υπεύθυνης καταστήματος, της λαντζιέρας κλπ. Όταν προσπάθησε να διεκδικήσει τα δικαιώματά της βάσει της εργατικής νομοθεσίας, η απάντηση των αφεντικών (Φωτ. Πρινάρης-Αικ. Στρατουδάκη) ήταν η απόλυσή της. Έγινε καταγγελία και τριμερής συνάντηση στην επιθεώρηση εργασίας όσον αφορά την απόλυση της ως εκδικητική, καθώς και για τη διαφορά δεδουλευμένων και προσαυξήσεων που τα παραπάνω αφεντικά έχουν «ξεχάσει» να καταβάλλουν (ύψους 14.500 €). Την καταγγελία διαδέχτηκε μια αγωγή για επαναπρόσληψη και μία ακόμα για τα δεδουλευμένα.
Ένας επιπλέον λόγος που η συναδέλφισσά μας , μέλος του σωματείου ΣΣΜ, απολύθηκε αποτελεί η συνδικαλιστική  δράση που είχε αναπτύξει στα καταστήματα της pizza fan και η συμμετοχή της στα μοιράσματα της επιτροπής εργαζομένων στην pizza fan.
Γι’ αυτούς τους λόγους, καθώς και για να αναδείξουμε τα προβλήματα στα εν λόγω καταστήματα, προβήκαμε σε κινητοποιήσεις σε συνεργασία με τη Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ), καθώς και με τη συμμετοχή ατόμων από αλληλέγγυα σωματεία, εργαζόμενους-ες, άνεργους-ες, συνελεύσεις γειτονιών.
Οι κινητοποιήσεις κορυφώθηκαν το Σάββατο 6/4/2013 όπου και έγινε στάση εργασίας στην pizza fan και συγχρόνως πραγματοποιήθηκαν παρεμβάσεις στα καταστήματα Πατησίων και Σεπολίων. Ανάλογη παρέμβαση πραγματοποιήθηκε και την ημέρα της πρωτομαγιάς. Είχε μεσολαβήσει εντωμεταξύ  από τη μητρική εταιρία πρόταση συμβιβασμού  για να καταβάλει τα μισά λεφτά,  κάτι που δεν έγινε δεκτό.
Μετά από όλες αυτές τις παρεμβάσεις και τα μοιράσματα, υπήρξε μικρή βελτίωση, η οποία αφορά τις συνθήκες εργασίας στο κατάστημα των Σεπολίων. Σταμάτησε, δηλαδή, να ασκείται η τόσο αφόρητη πίεση την ώρα της δουλειάς. Σε αυτό άλλωστε, συμφωνούν όσοι και όσες εργάζονται ακόμα εκεί. Κατά τα άλλα, τα βασικότερα ζητήματα που είναι οικονομικής φύσης πήραν τον κατήφορο. Όχι μόνο ένσημα παραπάνω δεν κολλήθηκαν και δεν πληρώνονται  Κυριακές, νυχτερινά, αργίες κλπ,  αλλά έβαλαν και το προσωπικό να υπογράψει ατομικές συμβάσεις, με χειρότερους όρους.
Έτσι, λίγες ημέρες πριν το δικαστήριο της συναδέλφισσας Π.Π, παρεμβαίνουμε για να υπενθυμίσουμε στους εργοδότες της pizza fan Σεπολίων πως δεν αφήνουμε κανέναν και καμία εργαζόμενο-η στη μοίρα του/της. Ειδικά όταν αυτός-ή έχει επιλέξει να αντιταχθεί στην επιβίωση με εξευτελιστικούς όρους. Επιβίωση η οποία πια ονομάζεται ζωή. Στο δίλημμα  σκλαβιά ή ανεργία που μας επιβάλλεται, εμείς θα αγωνιζόμαστε συλλογικά για την αξιοπρέπεια και το δίκιο μας, ως εργάτριες/ες. 
-ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΗ ΝΟΜΙΜΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΕΝΣΗΜΩΝ ΚΑΙ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ-
-ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΙ ΟΣΕΣ ΤΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ-

-ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑΣ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΤΩΝ ΣΕΠΟΛΙΩΝ-



Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

το δεύτερο κείμενο του Σωματείου Σερβτόρων Μαγείρων για τις απολύσεις στο Σαλαντίν

Στις εκδικητικές απολύσεις απαντούμε με αγώνες

Στο μεζεδοπωλείο-εναλλακτικό καφενείο Σαλαντίν, στο Μεταξουργείο, οι εργαζόμενοι δούλευαν ενάμιση χρόνο ανασφάλιστοι ,με μηδαμινές απολαβές δώρων , χωρίς επιδόματα αδείας ,χωρίς προσαυξήσεις νυχτερινών και αργιών. Τα αφεντικά νομιμοποιούσαν αυτή τη στάση επικαλούμενοι τη συνήθη ανάλογη τακτική πληρωμών που επικρατεί στα περισσότερα μαγαζιά της πιάτσας του κέντρου.Έπειτα από πιέσεις των εργαζομένων αναγκάστηκαν να καταβάλλουν ορισμένα ένσημα, στην αρχή μισά και έπειτα από την ψήφιση του νέου νόμου -και υπο την πίεση των προστίμων- σχεδόν ολόκληρα. Οι συνθήκες εργασίας ήταν και παραμένουν εντατικές, με το μαγαζί να είναι γεμάτο καθημερινά ,όπως και το ταμείο του. Ωστόσο η εργοδοσία επιμένει να προσπαθει να μειώσει τα έξοδα της πιέζοντας τους εργαζόμενους να βγάζουν δουλειά που αναλογεί σε διπλάσιο προσωπικό.Στην καταβολή των δώρων (που ξεκινά μετά από ενάμιση χρόνο λειτουργίας) συστηματικά συμβαίνουν λογιστικά "λάθη",που όλως τυχαίως εμφανίζουν ποσά πάντα χαμηλότερα του νόμιμου. Παραλληλα δρομολογείται η μείωση των μισθών, με πρόσχημα τα πολλά έξοδα του μαγαζιού, τα οποία "προφανώς" θα κρατηθούν από τις απολαβές των εργαζόμενων,όπως προτάσσει το πνεύμα της εποχής.
Στις αρχές του χρόνου ανακοινώθηκε η απόλυση ενός συναδέλφου ως απάντηση στην διεκδίκηση της καταβολής ολόκληρου του δώρου αλλά και με σκοπό την διάλυση της αλληλεγγύης που είχε αναπτυχθεί μεταξύ των εργαζομένων. Παρά τις διαμαρτυρίες όλων των υπόλοιπων η απόλυση δεν αναιρείται, αλλά αντίθετα απολύονται ακόμη δυο συνάδελφοι που δείχνουν την έμπρακτη αλληλεγγύη τους, προκειμένου να εγκαθιδρυθεί ο φόβος και να σταματήσουν οι διεκδικήσεις.
Η επαναπρόσληψη των απολυμένων αποτελεί γιa αυτούς κεντρικό ζήτημα σε σχέση με τις υπόλοιπες διεκδικήσεις τους (ένσημα/δεδουλευμένα), καθώς είναι θέμα εργατικής αξιοπρέπειας. Στέκονται ενάντιοι στις αποφάσεις των αφεντικών και στο φόβο, που θέλουν να σπείρουν.
Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων του κλάδου του Επισιτισμού στέκεται αλληλέγγυο στους/στις εργαζόμενους/ες του Σαλαντίν.. Δεν αναγνωρίζουμε σε κανένα αφεντικό το «δικαίωμα» να απολύει εκδικητικά και καταχρηστικά εργαζόμενους για συνδικαλιστικούς λόγους (διεκδίκηση των αυτονόητων και βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους, ταξική αλληλεγγύη). Η παραίτηση και η αναζήτηση άλλης εργασίας αποτελούν ατομικές λύσεις, ενώ ο αγώνας για επαναπρόσληψη σημαίνει διεκδίκηση για την αλλαγή των συνθηκών και των όρων εργασίας και σπάσιμο της ηττοπάθειας και του φόβου απέναντι στην εργοδοσία. Οι εργαζόμενοι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή μας και να σηκώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στις απειλές και τους καθημερινούς εκβιασμούς των αφεντικών. 
Η αλληλεγγύη και η ενεργός δράση του σωματείου μας είναι δεδομένη στον αγώνα των 3 απολυμένων και στους εργαζόμενους του καφενείου Σαλαντίν.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ