Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ Δ.Β.


4 Απρίλη στις 9:00 π.Μ., στα Δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων.

Κατά τη διάρκεια της απεργιακής συγκέντρωσης που πραγματοποιήθηκε στο Σύνταγμα στις 5 Μαρτίου 2010, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Παναγόπουλος, εκδιώκεται από τη συγκέντρωση από το μεγαλύτερο μέρος των απεργών και φυγαδεύεται γρήγορα στη Βουλή με την αμέριστη βοήθεια των δυνάμεων καταστολής. Τις επόμενες μέρες, μέσα από κατασκευασμένες καταθέσεις μελών του Διοικητικού Συμβουλίου των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, από αναγνωρίσεις αστυνομικών της κρατικής ασφάλειας και σε αγαστή συνεργασία με τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ (Μ. Τριανταφυλλόπουλος, Γ. Σουλιώτης) αναγνωρίζεται ο Δ.Β., μέλος του σωματείου, καθώς και άλλα δύο άτομα, ως υπαίτιοι. Τις επόμενες ημέρες καλείται στη ΓΑΔΑ για απολογία. Δύο χρόνια μετά, τους απαγγέλλεται κατηγορία για απρόκλητες σωματικές βλάβες και παραπέμπονται σε δίκη στις 4 Απρίλιου 2012 στα Δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων.

Η 5η Μάρτη 2010, ήταν μια μέρα γενικής απεργίας, αγώνα και σύγκρουσης, αλλά ταυτόχρονα και ένα ακόμη πολιτικό ραντεβού των εργατοπατέρων που εδώ και δεκαετίες υπερασπίζονται τις δικές τους ταξικές σχέσεις εκμετάλλευσης. Ο Παναγόπουλος και ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός του είχε και εξακολουθεί να έχει το θράσος να εμφανίζεται ως εκπρόσωπος των εργατών, όταν, πλέον, προκλητικά η πορεία προς την εργασιακή και κοινωνική βαρβαρότητα θεσμοθετείται μέσω των δικών τους παραλείψεων, παρεμβάσεων και συμβιβασμών. Δεν μας εκπλήττει όταν οι επαγγελματίες συνδικαλιστές εγκαταλείπουν τους εργαζομένους στην αυθαιρεσία και τη βία της εργοδοσίας, ανέχονται την ελαστική εργασία και τις εργολαβίες, προβαίνουν σε απροκάλυπτες εκδικητικές απολύσεις συνδικαλιστών και συνωμοτούν στα τραπέζια του «κοινωνικού διαλόγου» με τον ΣΕΒ, για τον οποίον «…η υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας για να μην χάσουμε την ευρωπαϊκή μας προοπτική…». Αν κάτι θα μπορούσε να μας εκπλήξει, θα ήταν ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ να μπορεί να παραβρίσκεται και να γίνεται αποδεκτός σε μια απεργιακή συγκέντρωση.

Για εμάς, η κρίση της οικονομίας δεν είναι παρά ταξική αντιπαράθεση. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες προτάσσουμε την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, τη σύνδεση μεταξύ των δομών οργάνωσης στους χώρους εργασίας καθώς και τη σύνδεση με τους ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες. Ενάντια στην κοινωνική συναίνεση, πιστεύουμε σε κάθε προσπάθεια που εντατικοποιεί τις διεκδικήσεις μας και πολιτικοποιεί τους αγώνες μας πέρα των 24ωρων και 48ωρων απεργιακών πυροτεχνημάτων του γραφειοκρατικού και ξεπουλημένου συνδικαλισμού.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε όλους όσους τοποθετούνται ριζοσπαστικά, επιλέγουν τους συλλογικούς αγώνες και τον δρόμο της αξιοπρέπειας. Θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε ώστε κάθε περιορισμένη και εκτονωτική απεργία του επίσημου εργοδοτικο-συνδικαλιστικού φορέα να μετατρέπεται κάθε φορά σε σύγκρουση με τα αφεντικά και τους πολιτικούς διαχειριστές. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για ένα κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.

Καμία δίωξη στον συνάδελφο Δ.Β.

Κάτω τα χέρια από τους τρεις αγωνιστές.

Η αλληλεγγύη το όπλο των εργατών, πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών……

Όλοι στα Δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων

4 Απρίλη στις 9:00 π.Μ.

Τέρμα το Happy Hour στο Blink


Είναι ''Happy Hour'' για τα αφεντικά όχι μόνο του Blink αλλά όλων των επιχερήσεων και μαγαζιών οι συνθήκες εργασίας που υπάρχουν τα τελευταία χρόνια σ' αυτά και θέλουν τους εργαζόμενους ανασφάλιστους και ''μαύρους'' ,αναλώσιμους και επισφαλείς ,ανταγωνιστικούς και παραγωγικούς ,με εξευτελιστικά μεροκάματα. Δεν είναι αμιγώς η ''κρίση'' που δημιουργεί αυτές τις συνθήκες αλλα ωστόσο έρχεται ως μάννα εξ ουρανού να δώσει άλλοθι και δικαιολογία στα αφεντικά. Αυτές είναι οι συνθήκες εργασίας σε καιρούς καπιταλισμού που πλέον με τα μνημόνεια ,το ΔΝΤ και την Τροϊκα θεσμοθετούναι και νομιμοποιούνται δίνοντας πάτημα στην εργοδόσια για ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων.
Δεν είναι ''Happy Hour'' όμως για τους εργαζόμενους. Τα εξοντωτικά ωράρια ,το όλο και πιο χαμηλό μεροκάματο χωρίς ένσημα συνήθως , η κυλιόμενη εργασία , η επισφάλεια. Το blink λοιπόν δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα. Στο εν λόγω μαγαζί η εργοδοσία μέσα σε δυο χρόνια έχει μοιράσει τουλάχιστον οχτώ απολύσεις (ωστόσο έχει κάνει και τις αντίστοιχες προσλήψεις, βλ.ανακύκλωση εργαζομένων).Μάλιστα αξίζει να σημιειωθεί η έντονη δυσαρέσκεια και ο εκνευρισμός των αφεντικών στην θέαση και αναγκαστική για αυτούς συναναστροφή με μέλη του σωματείου τα οποία ήταν ενήμερα για τις περισσότερες από αυτές τις απολύσεις. Τελευταία περίπτωση αυτή της συναδέλφου Η. στην οποία ανακοινώθηκε η απόλυσή της μέσω του λογιστή του μαγαζιού. Η συνάδελφος δούλευε εκεί δυο χρόνια ως σερβιτόρα με μισά ένσημα και μάλιστα σερβιτόρου β', με υποτυπώδη δώρα και επιδόματα, χωρίς να πληρώνεται τις υπερωρίες, τις προσαυξήσεις για τα βραδινά,τις Κυριακές και τις αργίες. Με την απόλυση ζήτησε να δει και τη πρόσληψη που ειχε υπογράψει και εκεί ως δια μαγείας εμφανίστηκαν κάμποσες ατομικές συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου με υποτιθέμενες υπογραφές τις. Η συνάδελφος διεκδικούσε είτε μόνη της είτε μαζί με το υπόλοιπο προσωπικό τόσο τα πραγματικά ποσά από τα δώρα, τα επιδόματα και την άδεια αλλά και τα μεροκάματα της που τους τελευταίους οχτώ μήνες περικόπτονταν συνεχώς με αποτέλεσμα να δουλεύει ακόμα και μια φορά τη βδομάδα. Η επίμονη αυτή προσπάθεια να παραιτηθεί από μόνη της η Η. κάτι το οποίο θα τους έβγαζε από τη δύσκολη θέση να την απολύσουν αλλά και να της καταβάλουν τόσο την αποζημείωση όσο και τα δεδουλευμένα της ,αποτελεί πάγια τακτική όλων των αφεντικών που στόχο έχει την μη διεκδίκηση των νόμιμων από πλευράς εργαζομένου.
Απέναντι στην εντεινόμενη εκμετάλλευση των εργαζομένων και τη βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού απαντάμε και αγωνιζόμαστε συλλογικά. Σήμερα που η τρομοκρατία των αφεντικών με το πρόσχημα της κρίσης αλλά και με τους τόσους ανέργους έχει ξεπεράσει κάθε όριο, αντιστεκόμαστε στους χώρους εργάσιας δημιουργώντας εστίες αγώνα. Με όπλο μας την αλληλεγύη και την αυτοοργάνωση μέσα από οριζόντιες διαδικασίες αλλά και συλλογικούς αγώνες, δεν διεκδικούμε πια αλλά ..
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΟΣΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ